پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٨٨ - ويژگى دعا و مناجات در زندگى امام عليه السلام

كيف أنساك و لم تزل ذاكري؟! و كيف ألهو عنك و أنت مراقبي؟!»؛

چگونه به ديگرى جز تو اميد بندم در صورتى‌كه هرخير و نيكويى به دست تو است و چگونه آرزومند كسى جز تو باشم در حالى‌كه آفرينش همگان و حاكميت بر آنان از آن تو است آيا از تو كه پيش از درخواست به من احسانها كرده‌اى اميد بردارم، يا مرا كه به رشته لطف تو چنگ زده‌ام به گدايى چونان خودم محتاج مى‌گردانى؟ اى آنكه هركس به رحمتت اميد بست نيك‌بخت گرديد و هركس عذر گناه خواست سختى نديد، چگونه فراموشت كنم در حالى‌كه پيوسته به ياد منى و چگونه دل به ديگرى بندم در حالى‌كه تو نگاهبان منى‌[١].

امام سجاد به‌طور كامل از خلق بريده و به خدا پيوسته بود. وى درهيچ امرى از امور به كسى جز خدا اميد نداشت و اميد بستن به غير خداوند متعال را چون سرابى دروغين مى‌پنداشت. آن حضرت در مناجات ديگرى مى‌فرمايد:

«إلهي أذهلني عن إقامة شكرك تتابع طولك، و أعجزني عن إحصاء ثنائك فيض فضلك، و شغلني عن ذكر محامدك ترادف عوائدك، و أعياني عن نشر عوارفك توالي أياديك»؛

پروردگارا پياپى بودن نعمت‌هايت شكر نعمتت را از ياد من برده و باران فضلت از شمارش ثنايت ناتوانم ساخته است، بسيارى نعمتت از يادآورى خوبى‌هايت بازم داشته و دوام آن نعمت‌ها مرا از انتشار آن عاجز كرده است.

إلهي تصاغر عند تعاظم آلائك شكري، و تضاءل في جنب إكرامك إيّاي ثنائي و نشري‌[٢]. جلّلتني‌[٣] نعمك من أنوار الإيمان حللا، و ضربت عليّ لطائف برّك من العزّ كللا، و قلّدتني مننك قلائد لا تحلّ، و طوّقتني أطواقا لا تفلّ، فآلاؤك‌

[١] . مناجات الراجين.

[٢] . نشري: يعني هنا بسط الحديث بالمدح.

[٣] . جلّلتني: غطّتني، و غمرتني.