پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٨٧ - ويژگى دعا و مناجات در زندگى امام عليه السلام

عالم جز اللّه وجود ندارد مى‌تواند به آن برسد و با اين ايمان دلش در گرو عشق ديگرى جز خدا نرفته و جز او به كسى اميد نداشته و هواى ديگرى در دلش نمى‌نشيند و همه زمان عمرش را با ياد و عبادت او آبادان مى‌كند.

از دعاهاى آن حضرت است كه فرمود:

«اللهمّ صلّ على محمّد و آله، و اجعل سلامة قلوبنا في ذكر عظمتك، و فراغ أبداننا في شكر نعمتك، و انطلاق ألسنتنا في وصف منّتك، اللهمّ صلّ على محمّد و آله، و اجعلنا من دعاتك الداعين إليك، و هداتك الدالّين عليك، و من خاصّتك الخاصّين لديك يا أرحم الراحمين»؛

پروردگارا بر محمد و آل محمد درود فرست و سلامت دل‌هاى ما را در يادآورى عظمتت، آسايش بدن‌هايمان را در شكر نعمت‌هايت و گويايى زبان‌هاى ما را در توصيف عطاياى خود قرار ده خدايا بر محمد و آل محمد درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه همگان را به سوى تو مى‌خوانند، هدايتگرانى كه همه را به سمت تو راهنمايى مى‌كنند و خاصانت كه در نزد تو جايگاهى مخصوص دارند، اى مهربانترين مهربانان‌[١].

اين همان انقطاع كامل به سوى خداوند متعال از نظر فكر و ذكر و سلوك و اخلاق است.

در جاى ديگر اين‌گونه با خدا مناجات مى‌كند:

«كيف أرجو غيرك و الخير كله بيدك؟! و كيف اؤمّل سواك و الخلق و الأمر لك؟! أأقطع رجائي منك و قد أوليتني ما لم أسأله من فضلك أم تفقرني إلى مثلي و أنا اعتصم بحبلك؟! يا من سعد برحمته القاصدون، و لم يشق بنقمته المستغفرون،

[١] . صحيفه كامله سجاديه دعاى/ ٥.