پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٢ - تضرع امام سجاد عليه السلام به درگاه خدا

ما را درباره زيورهاى زودگذر دنيا از زاهدان قرار دهد كه رغبت ايشان در ثواب پايدار آخرت است كه ما را براى آن آفريده‌اند[١].

تضرع امام سجاد عليه السّلام به درگاه خدا

وجود عنصر تضرع و انقطاع به درگاه خداوند در شخصيت و زندگى امام سجاد عليه السّلام از شهرت ايشان به لقب زين العابدين پيدا است.

به‌علاوه اينكه دعاهاى صحيفه سجاديه نيز خود دليل ديگرى بر اين قضيه مى‌باشد، يك نگاه كوتاه و سريع به عناوين اين دعاها نهايت پناه‌جويى امام را به خداوند متعال در شئون مختلف زندگى بر ما مشخص مى‌نمايد، در صحيفه مى‌بينيم كه گذشته از مضامين بلندى از دعاها كه بيانش از كسى جز آن حضرت ساخته نيست، هيچ كارى از كارهاى زندگى نيست كه امام سجاد عليه السّلام درباره آن دعا و تضرع به درگاه خداوند متعال نداشته باشد،

امام سجاد عليه السّلام در محبت خدا ذوب شده بود و در برابر ذات اقدسش نهايت اخلاص را داشت و اين امر كاملا در همه حركات و سكنات او انعكاس يافته بود.

در تاريخ آورده‌اند:

روزى امام سجاد عليه السّلام بر مردى گذر كردند كه بر درب خانه يكى از مرفهان بى‌درد نشسته بود، او را مخاطب ساخته فرمودند: «چه‌چيز تو را بر در خانه اين ثروتمند جبار نشانده است؟» مرد پاسخ داد: فقر، امام عليه السّلام فرمودند: «برخيز تا تو را به در خانه‌اى بهتر از در خانه او و پروردگارى كه براى تو بهتر از او باشد راهنمايى كنم ...» سپس‌

[١] . كافى ٨/ ٧٢- ٧٦، تحف العقول ٢٤٩- ٢٥٢.