پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٨ - مراحل حركت مبارزاتى ائمه طاهرين عليهم السلام

اجراى آن بودند پرداختند كه آثار آن در تبيين و انتشار آموزه‌هاى نظرى اسلام اماميه و تربيت نسل‌هايى از دانشمندان براساس فرهنگ اسلام امامى در مقابل خط دانشمندان دست‌پرورده خلفا (وعاظ السلاطين) جلوه كرده است.

علاوه‌براين، مسئوليت پاسخگويى به شبهات وارد شده و نمودار ساختن نادرستى فرقه‌هاى مذهبى كه از سوى خلفا يا ديگران اختراع مى‌شد را نيز بر دوش مى‌كشيدند.

ائمه عليهم السّلام در اين مرحله براى متزلزل كردن حكومت‌ها و رهبرى‌هاى منحرف از هيچ كوششى فروگذار نمى‌كردند، اين كار ضمن پشتيبانى از بعضى حركت‌هاى مخالف با قدرت حاكم خصوصا حركت‌هايى كه جنبه انقلابى داشته و بعضى از آن با تكيه‌زدگان بر كرسى خلافت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله پس از قيام امام حسين عليه السّلام رودررو مى‌شدند، انجام مى‌گرديد.

سومين مرحله از اين مبارزه از نيمه پايانى زندگى امام كاظم شروع شده و در زمان امام مهدى عليه السّلام پايان يافته است.

پس از ايمن‌سازى مجموعه صالح و ترسيم مفصل خطمشى عقيدتى، اخلاقى و سياسى، در مرحله دوم مبارزاتى، طبيعتا براى خلفا معلوم شده بود كه قدرت رهبرى اهل بيت عليهم السّلام به جايى رسيده است كه ديگر آماده به دست گرفتن حكومت و بازگرداندن جامعه اسلامى به جايگاه حقيقى آن مى‌باشد و اين مطلب موجب عكس‌العمل و موضع‌گيرى خلفا در برابر ائمه عليهم السّلام شده بود.

موضع‌گيرى ائمه عليهم السّلام نيز در قبال خلفا نيز به نوع موضع‌گيرى خلفا در برابر آنان بستگى داشته و با تغيير موضع‌گيرى خلفا مواضع ائمه عليهم السّلام نيز در قبال آن تغيير مى‌كرد.

چون ائمه عليهم السّلام احتمال مى‌دادند كه پس از آشكار شدن نادرستى و دروغ‌