پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٤ - ج - نهى امام عليه السلام از راندن سائل

ميوه يك درخت را آخر شب چيده است به او فرمودند: «ديگر چنين كارى نكن آيا نمى‌دانى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله از اين كار نهى كرده و فرموده است: شاخه‌اى از خرما كه به مستمند داده شود همان حقى است كه در قرآن به پرداخت آن در روز درو امر شده است؟»[١].

ج- نهى امام عليه السّلام از راندن سائل‌

امام عليه السّلام به دليل تبعات سوئى كه اين كار داشت از قبيل از بين رفتن نعمت‌ها، يا نزول ناگهانى عذاب، از اين كار به شدت نهى مى‌كردند.

ايشان در بسيارى از احاديث نقل‌شده بر ضرورت اين كار [نراندن سائل‌] تأكيد كرده‌اند:

ابو حمزه ثمالى مى‌گويد: روز جمعه‌اى نماز صبح را با امام سجاد عليه السّلام به‌جا آوردم پس از نماز با هم به سمت خانه آن حضرت روانه شديم، ايشان كنيزك خود به نام سكينه را فراخواندند و فرمودند: «امروز جمعه است، هيچ سائلى از در خانه من نمى‌گذرد مگر اينكه او را اطعام مى‌كنيد.» ابو حمزه عرض كرد: هرسائلى به در خانه مى‌آيد كه مستحق نيست. امام عليه السّلام فرمودند: «بيم آن دارم كه بعضى از آنان مستحق باشند و ما او را برانيم و به واسطه اين عمل آنچه بر يعقوب و آل يعقوب نازل گرديد بر ما اهل بيت نازل شود، آنان را اطعام كنيد، آنان را اطعام كنيد، يعقوب پيامبر همه روزه براى خوراك خود و خانواده‌اش يك قوچ ذبح مى‌كرد. روز جمعه‌اى در هنگام افطار سائل مؤمنى از در خانه يعقوب مى‌گذشت ندا درداد كه سائل گرسنه و غريب را از بقيه غذاى خود اطعام كنيد، آنان با آنكه صداى او را مى‌شنيدند، گفته‌هايش را راست نپنداشته و او را تصديق نكردند، آن مستمند چون از ايشان نااميد شد و شب فرارسيد به راه خود رفت و شب را با شكم خالى در

[١] . بحار الانوار ٤٦/ ٦٢.