پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤١ - از ميان پندها و حكمتهاى درخشان امام عليه السلام

از يارى ستمگران:

از خدا بپرهيزيد و به اصلاح خويشتن، اطاعت خدا و اطاعت از پيشواى خويش رو آوريد شايد كسى از تقصير ديروزش در راه خدا و ضايع كردن حق خدا پشيمان شده باشد، از خدا آمرزش جسته و به درگاهش توبه كنيد زيرا كه او توبه‌پذير بوده و از بدكردارى‌ها درمى‌گذرد و به هرچه مى‌كنيد آگاه است، از همنشينى گنهكاران، يارى ستمگران و همسايگى فاسقان بپرهيزيد، از فتنه آنان برحذر بوده و از آستانشان دورى كنيد.

٣. دوستى با اولياى خدا:

بدانيد، هركه با اولياى خدا مخالفت كند، دينى غير از دين خدا را انتخاب كند و با تكيه بر نظر خود در برابر فرمان ولى خدا خودسرى پيشه سازد، در آتشى افتد كه شعله مى‌كشد و بدن‌هاى بى‌روحى را كه تيره‌بختى بر آن چيره گشته در كام خود فرومى‌كشد، آنان مردگانى هستند كه حرارت آتش را درنيابند، اى صاحبدلان عبرت گيريد و خدا را سپاس گزاريد كه شما را هدايت كرده است، بدانيد كه هرگز قدرت خروج از دايره قدرت خدا به‌جاى ديگرى را نداريد، خداوند حتما شاهد و ناظر كارهاى شما است و به سوى او بازمى‌گرديد، از پند سود برده و خود را با آداب نيكان تربيت كنيد.

٤. نشانه پارسايان در دنيا و مشتاقان آخرت، ترك هرمعاشر و دوستى است كه با هدف آن هماهنگى ندارد، بدانيد كه هركه براى به دست آوردن پاداش آخرت تلاش مى‌نمايد، به خوشى زودهنگام دنيا بى‌رغبت و براى مرگ آماده است و پيش از فرارسيدن مرگ كه كس را از آن گريزى نيست در فكر كار براى آخرت و تهيه مقدمات سفر است كه خداوند متعال فرموده: تا آنگاه كه مرگ يكى از ايشان فرا رسد، مى‌گويد: «پروردگارا، مرا بازگردانيد* شايد من در آنچه وانهاده‌ام كار نيكى‌