پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٥ - حقوق عموم مردم و حقوق اشيا

٥٢. حق سائل اين است كه به اندازه حاجتش به او بدهى.

٥٣. حق كسى كه از وى درخواست مى‌كنى اين است كه اگر درخواست تو را اجابت كرد با تشكر از او بپذيرى و حق او را بشناسى و اگر دريغ كرد عذرش را بپذيرى.

٥٤. حق كسى كه براى خداى تعالى تو را خشنود كرده اين است كه در درجه اول خدا را ستايش كنى و سپس ممنون و سپاسگزار او باشى.

٥٥. حق كسى كه بتو بدى كرده اين است كه از او درگذرى و اگر گذشت كردن براى او زيان بخش و موجب تجرى باشد، براى احقاق حق خود دادخواهى كن كه خدا قرآن مى‌فرمايد: (و هركه پس از ستم [ديدن‌] خود، يارى جويد [و انتقام گيرد] راه [نكوهشى‌] برايشان نيست)[١].

٥٦. حق همكيشان تو اين است كه در دل تندرستى آن‌ها را بخواهى، با بدان آن‌ها مهربانى و نرمى كرده و براى آن‌ها خيرخواهى كنى، از نيكانشان تشكر كرده آزار از آن‌ها بگردانى، هرچه براى خود مى‌خواهى براى آن‌ها بخواهى و هرچه را براى خود ناگوار مى‌دارى براى آن‌ها نيز ناگوار دارى، پيران آن‌ها را چون پدر خود و جوآنان آن‌ها را برادران خود شمارى، پيرزنانشان را مادر و كودكانشان را فرزند خود به حساب آورى.

٥٧. و حق كافرانى كه در پناه اسلامند اين است كه آنچه را خداى عز و جل از ايشان پذيرفته بپذيرى و تا بر عهد خود براى خدا وفا مى‌كنند به آن‌ها ستم نكنى.

[١] . شورى/ ٤١.