پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣ - ب - مهربانى امام عليه السلام با مستمندان

برخورد امام عليه السّلام با فقرا

الف- گرامى داشتن فقيران‌

امام عليه السّلام با فقيران همنشينى نموده و مواظب بود تا احساسات و عواطف آنان به هيچ نحو جريحه‌دار نشود، هنگامى كه به سائلى چيزى مى‌داد او را مى‌بوسيد تا اينكه سائل احساس ذلت نكند[١] و چون گدايى به سراغش مى‌آمد او را چنين خطاب مى‌كرد: خوش آمدى اى كسى كه توشه سفر آخرت مرا بر دوش مى‌كشى‌[٢].

ب- مهربانى امام عليه السّلام با مستمندان‌

ايشان بسيار با فقرا و مستمندان مهربان و دلسوز بود و از اينكه يتيمان، بيچارگان، مستمندان، زمينگيرشدگان و همه بخت‌برگشتگان جامعه بر سفره‌اش بنشينند بسيار خشنود مى‌گرديد. او با دست خويش لقمه در دهان آنان مى‌نهاد[٣] همچنانكه شب‌ها غذا و هيزم را بر دوش خود به درب خانه ايشان حمل مى‌نمود. مهربانى امام سجاد عليه السّلام با مستمندان به اندازه‌اى بود كه هيچگاه از چيدن محصول نخلستان در شب خوشش نمى‌آمد؛ چون فقرا فقط روزها به نخلستان‌هاى در حال چيدن مى‌رفتند و چيدن محصول در شب باعث محروم شدن آنان مى‌گرديد. هنگامى كه خبردار شدند كارپرداز ايشان‌

[١] . حلية الأوليا ٣/ ١٣٧، مناقب آل ابى طالب ٤/ ١٦٧ نيز از همين منبع.

[٢] . كشف الغمة ٣/ ٢٨٨ به نقل از مطالب السئول شافعى به نقل از حلية الأوليا اصفهانى.

[٣] . مناقب آل ابى طالب ٤/ ١٦٦ و ١٦٧ از امام باقر عليه السّلام.