پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٧٣ - اسيران اهل بيت عليهم السلام در شام

چون نامه ابن زياد در شام به يزيد رسيد، دستور داد تا سر بريده امام حسين عليه السّلام و ساير كشته‌شدگان را به نزد او بفرستند. او همچنين دستور داد تا زنان و كودكان اسير را مهياى اين سفر كرده و على بن الحسين عليه السّلام را نيز تا گردن با غل ببندند، آنان اهل بيت عليهم السّلام را به دنبال قافله سرهاى بريده همچون اسيران كفار بدون عمارى و محمل بر جهاز شتران سوار نموده و به همراه مجفر بن ثعلبه عائذى و شمر بن ذى الجوشن به سوى شام روانه كردند و پس از چندى قافله اسيران به سرها رسيدند و در طول اين سفر تا رسيدن به شام على بن الحسين عليه السّلام با هيچ‌كدام از آن مأموران سخن نگفت‌[١].

اسيران اهل بيت عليهم السّلام در شام‌

شام از ابتداى فتح آن به دست مسلمانان با افرادى چون خالد بن وليد و معاوية بن ابى سفيان به‌عنوان فاتح و نماينده دين اسلام مواجه بوده و شاميان هرگز پيامبر را نديده، احاديث او را مستقيما از خود آن حضرت نشنيده و حتى از نزديك بر سيره اصحاب پيامبر مطلع نشده بودند. تعداد كمى از صحابه پيامبر هم كه به شام مهاجرت نموده و مدتى در شام اقامت كرده بودند. نيز تأثير چندانى در مردم نداشتند، در نتيجه، شاميان اعمال امثال معاويه ابن ابى سفيان و اطرافيان او را به‌عنوان سنت راستين مسلمانى پذيرفته بودند چون اين حكومت اسلامى (ولو از نوع اموى) نسبت به حكومت‌هاى سابق كه در طول قرون متمادى زير سلطه امپراتورى روم بر شاميان حكومت كرده بودند، برترى داشت.

[١] . ذيل تاريخ دمشق در شرح حال امام حسين عليه السّلام/ ١٣١ به نقل از طبقات ابن سعد، انساب الاشراف/ ٢١٤، طبرى ٥/ ٤٦٠ و ٤٦٣، ارشاد ٢/ ١١٩ كه عبارت متن به نقل از آن است.