پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٧ - ج - خشوع

ايشان از ترس خدا به لرزه مى‌افتاد. او به گونه‌اى به نماز مى‌ايستاد كه گويا برده خوارى در برابر پادشاهى بس بزرگ ايستاده است، وى چنان نماز مى‌گزارد كه تو گويى آخرين نماز عمر خويش را مى‌خواند و ديگر تا ابد امكان خواندن نماز برايش فراهم نخواهد شد.

امام باقر عليه السّلام از خشوع پدرش چنين حكايت مى‌كند:

على بن الحسين چنان نماز مى‌خواند كه گويا تنه درخت بى‌حركتى است كه فقط باد بعضى از برگ‌هايش را تكان مى‌دهد[١].

ابان بن تغلب كيفيت نماز امام سجاد عليه السّلام را براى امام صادق عليه السّلام اينطور تعريف كرده است: ديدم كه وقتى على بن الحسين عليه السّلام به نماز مى‌ايستاد چهره‌اش رنگ‌به‌رنگ مى‌شد. امام صادق عليه السّلام فرمودند: به خدا سوگند على بن الحسين عليه السّلام كسى (خدايى) را كه در برابرش به نماز مى‌ايستاد مى‌شناخت‌[٢].

از جلوه‌هاى خشوع امام سجاد عليه السّلام در نماز اين بود كه چون به سجده مى‌رفت تا از عرق خيس نمى‌شد برنمى‌خواست‌[٣] و از زيادى اشك و گريه چنان تر مى‌شد كه گويى او را در آب فروبرده‌اند[٤]، از ابو حمزه ثمالى نقل‌شده است كه ديد عباى امام در حال نماز از يكى از شانه‌هايش افتاده و امام عليه السّلام آن را روى شانه‌اش صاف نمى‌كند، [پس از نماز] ابو حمزه سبب اين امر را از امام عليه السّلام جويا شد حضرت در پاسخ به وى فرمودند: واى بر تو آيا مى‌دانى در برابر چه‌كسى بودم بدان‌كه همان مقدار از نماز بنده مقبول درگاه خدا مى‌افتد كه با حضور قلب به جا آورده باشد[٥].

[١] . وسائل الشيعة ٤/ ٦٨٥.

[٢] . همان.

[٣] . تهذيب الأحكام ٢/ ٢٨٦ ح ١١٤٦.

[٤] . بحار الأنوار ٤٦/ ١٠٨.

[٥] . علل الشرائع ٨٨، بحار الأنوار ٤٦/ ٦١.