پيشوايان هدايت
(١)
پيشگفتار
٧ ص
(٢)
مقدمه
٩ ص
(٣)
قسمت اول
١٧ ص
(٤)
بخش نخست امام سجاد عليه السلام در يك نگاه
١٩ ص
(٥)
امت اسلام در روزگار امام سجاد عليه السلام با دو خطر عمده مواجه بودند
٢١ ص
(٦)
خطر اول گشوده شدن مرزهاى فرهنگى جامعه اسلامى به روى فرهنگهاى گوناگون
٢١ ص
(٧)
خطر دوم فراموش شدن ارزشهاى اخلاقى
٢٢ ص
(٨)
بخش دوم برداشتهايى از شخصيت حضرت امام سجاد عليه السلام
٢٣ ص
(٩)
نظريات و گفتههاى معاصران امام سجاد عليه السلام درباره آن حضرت
٢٣ ص
(١٠)
آراء دانشمندان و مورخان درباره امام سجاد عليه السلام
٢٧ ص
(١١)
بخش سوم جلوههايى از شخصيت حضرت امام سجاد عليه السلام
٣١ ص
(١٢)
بردبارى
٣١ ص
(١٣)
سخاوت
٣٢ ص
(١٤)
برخورد امام عليه السلام با فقرا
٣٣ ص
(١٥)
الف - گرامى داشتن فقيران
٣٣ ص
(١٦)
ب - مهربانى امام عليه السلام با مستمندان
٣٣ ص
(١٧)
ج - نهى امام عليه السلام از راندن سائل
٣٤ ص
(١٨)
صدقه دادن
٣٥ ص
(١٩)
الف صدقه دادن لباس
٣٦ ص
(٢٠)
ب صدقه دادن چيزهايى كه بيشتر دوست داشت
٣٦ ص
(٢١)
ج تقسيم اموال
٣٧ ص
(٢٢)
د صدقه دادن پنهانى
٣٧ ص
(٢٣)
ه اخلاص امام عليه السلام
٣٨ ص
(٢٤)
عزت نفس
٣٩ ص
(٢٥)
زهد امام عليه السلام
٤٠ ص
(٢٦)
تضرع امام سجاد عليه السلام به درگاه خدا
٤٢ ص
(٢٧)
روش زندگى خانوادگى
٤٣ ص
(٢٨)
با پدر و مادر
٤٣ ص
(٢٩)
با فرزندان
٤٦ ص
(٣٠)
با بردگان
٤٧ ص
(٣١)
قسمت دوم
٤٩ ص
(٣٢)
بخش نخست پرورش حضرت امام سجاد عليه السلام
٥١ ص
(٣٣)
مادرش
٥٣ ص
(٣٤)
كنيههاى آن حضرت
٥٣ ص
(٣٥)
لقبهاى آن حضرت
٥٣ ص
(٣٦)
بخش دوم مراحل زندگى حضرت امام سجاد عليه السلام
٥٧ ص
(٣٧)
بخش سوم حضرت امام سجاد عليه السلام از تولد تا امامت
٥٩ ص
(٣٨)
اوضاع سياسى عراق هنگام مرگ معاويه
٦٢ ص
(٣٩)
دلايل صريح بر امامت زين العابدين عليه السلام
٦٥ ص
(٤٠)
امام زين العابدين عليه السلام در روز عاشورا
٦٦ ص
(٤١)
قسمت سوم
٦٩ ص
(٤٢)
بخش نخست حضرت امام سجاد عليه السلام از كربلا تا مدينه
٧١ ص
(٤٣)
امام زين العابدين بعد از واقعه عاشورا
٧١ ص
(٤٤)
اسيران اهل بيت عليهم السلام در شام
٧٣ ص
(٤٥)
امام سجاد عليه السلام در مجلس يزيد
٧٦ ص
(٤٦)
بخش دوم زندگانى امام زين العابدين عليه السلام در مدينه
٨٥ ص
(٤٧)
قيام مدينه
٨٩ ص
(٤٨)
تفرقه در خاندان اموى
٩٧ ص
(٤٩)
افزونى مخالفتها با حكومت اموى
٩٨ ص
(٥٠)
سالهاى رنج و ناآرامى
١٠١ ص
(٥١)
بخش سوم شهادت حضرت امام سجاد عليه السلام
١٠٥ ص
(٥٢)
قسمت چهارم
١٠٩ ص
(٥٣)
بخش نخست نگاهى كلى به خط مشى رسالى اهل بيت عليهم السلام
١١١ ص
(٥٤)
خطراتى كه اسلام با آن روبرو بود
١١٦ ص
(٥٥)
عوامل افزايش انحراف در رهبرى اسلامى
١١٧ ص
(٥٦)
عوامل تسريع در سقوط دولت اسلام
١١٨ ص
(٥٧)
مراحل حركت مبارزاتى ائمه طاهرين عليهم السلام
١٢٦ ص
(٥٨)
بخش دوم ويژگىهاى عصر امام سجاد عليه السلام
١٣١ ص
(٥٩)
بخش سوم برنامهريزى جهادى امام سجاد عليه السلام
١٣٥ ص
(٦٠)
1 جهاد فكرى و علمى
١٤٢ ص
(٦١)
2 جهاد علمى، اجتماعى و عملى
١٤٧ ص
(٦٢)
الف - اخلاق و تربيت(در سطح كل امت و پيروان اهل بيت عليهم السلام)
١٤٨ ص
(٦٣)
ب - اصلاح امور دولتى
١٤٩ ص
(٦٤)
ج - مبارزه با فساد
١٥٢ ص
(٦٥)
بخش چهارم ويژگىهاى بىهمتاى زندگانى امام سجاد عليه السلام
١٥٣ ص
(٦٦)
عبادت در زندگى امام سجاد عليه السلام
١٥٣ ص
(٦٧)
عبادت امام سجاد عليه السلام
١٥٥ ص
(٦٨)
1 وضو
١٥٥ ص
(٦٩)
2 نماز
١٥٥ ص
(٧٠)
الف - عطر زدن
١٥٦ ص
(٧١)
ب - لباس آن حضرت در هنگام نماز
١٥٦ ص
(٧٢)
ج - خشوع
١٥٦ ص
(٧٣)
د - هزار ركعت نماز
١٥٨ ص
(٧٤)
ه - سجده زياد
١٥٨ ص
(٧٥)
و - تسبيح زياد
١٥٩ ص
(٧٦)
ز - انس با نماز شب
١٥٩ ص
(٧٧)
ح - دعاى آن حضرت بعد از نماز شب
١٦٠ ص
(٧٨)
3 روزه
١٦٣ ص
(٧٩)
4 دعاى آن حضرت
١٦٧ ص
(٨٠)
5 حج
١٧٣ ص
(٨١)
دعاى امام عليه السلام در روز عرفه
١٧٧ ص
(٨٢)
دعاى امام سجاد عليه السلام در روز عيد قربان
١٨٤ ص
(٨٣)
ويژگى دعا و مناجات در زندگى امام عليه السلام
١٨٦ ص
(٨٤)
جلوههايى از عرفان الهى در مناجات امام سجاد عليه السلام
١٩٢ ص
(٨٥)
ويژگى گريه در زندگانى امام سجاد عليه السلام
١٩٧ ص
(٨٦)
ويژگى آزاد كردن بردگان در زندگانى امام سجاد عليه السلام
٢٠١ ص
(٨٧)
قسمت پنجم
٢٠٥ ص
(٨٨)
بخش نخست از ميراث امام سجاد عليه السلام
٢٠٧ ص
(٨٩)
در گستره قرآن كريم
٢٠٩ ص
(٩٠)
نمونههايى از تفسير امام زين العابدين عليه السلام
٢١٢ ص
(٩١)
امام سجاد عليه السلام در گستره حديث شريف
٢١٧ ص
(٩٢)
امام سجاد عليه السلام در گستره عقائد و كلام
٢١٨ ص
(٩٣)
تصريح امام زين العابدين عليه السلام بر امامان بعد از خود و مژده آمدن مهدى عليه السلام
٢٢٠ ص
(٩٤)
امام سجاد عليه السلام در گستره فقه و احكام شرعى
٢٢٤ ص
(٩٥)
واقعيتهاى علمى در دعاهاى امام سجاد عليه السلام
٢٣٠ ص
(٩٦)
امام سجاد عليه السلام در عرصه ادبيات
٢٣١ ص
(٩٧)
احتجاجهاى امام زين العابدين عليه السلام
٢٣٣ ص
(٩٨)
از ميان پندها و حكمتهاى درخشان امام عليه السلام
٢٤٠ ص
(٩٩)
پرتوى از كلمات درخشان امام سجاد عليه السلام
٢٤٤ ص
(١٠٠)
بخش دوم رساله حقوق
٢٥١ ص
(١٠١)
بيان اجمالى حقوق
٢٥٤ ص
(١٠٢)
بيان تفصيلى حقوق
٢٥٨ ص
(١٠٣)
حق خدا
٢٥٨ ص
(١٠٤)
حق نفس
٢٥٨ ص
(١٠٥)
حقوق اعضاى بدن
٢٥٨ ص
(١٠٦)
حقوق كارها
٢٦٠ ص
(١٠٧)
حقوق پيشوايان
٢٦٢ ص
(١٠٨)
حقوق رعيت
٢٦٢ ص
(١٠٩)
حقوق خويشاوندان
٢٦٤ ص
(١١٠)
حقوق عموم مردم و حقوق اشيا
٢٦٨ ص
(١١١)
بخش سوم در گستره صحيفه سجاديه
٢٧٧ ص
(١١٢)
ويژگىهاى صحيفه سجاديه
٢٧٩ ص
(١١٣)
نقش تاريخى صحيفه سجاديه
٢٨١ ص
(١١٤)
سند صحيفه سجاديه
٢٨٣ ص
(١١٥)
شرحهاى صحيفه سجاديه
٢٨٤ ص
(١١٦)
دليل اطلاق صفت كامله به صحيفه سجاديه
٢٨٥ ص
(١١٧)
بحثى پيرامون صحيفه«جامعه» سجاديه
٢٨٥ ص
(١١٨)
فهرست موضوعات كلى صحيفه جامعه
٢٨٦ ص
(١١٩)
بخش چهارم دانشگاه امام سجاد عليه السلام
٢٩١ ص
(١٢٠)
فهرست
٢٩٧ ص
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص

پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٩٦ - قيام مدينه

مدينه را بترساند خدا او را بترساند و لعنت خدا و ملائكه و همه مردم بر او باد[١].

شايد هم اين حديث را شنيده بود اما چون مى‌ديد كسى كه خود را خليفه پيامبر مى‌داند به خود جرأت داده كه نوه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را به قتل رسانده و دختران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را به حال اسارت از شهرى به شهر ديگر ببرد و كسى هم در برابرش زبان به اعتراض نگشاده ديگر مسلم بن عقبه براى تجاوز به شهر پيامبر از چه چيز بايد مى‌هراسيد؟!

بعد از قتل‌عام مدينه و سركوبى كامل نهضت، مسلم بن عقبه راهى مكه شد كه در آن عبد الله بن زيبر قيام خود را عليه دستگاه اموى در آن شهر آشكار كرده بود، ولى اجل به مسلم بن عقبه امان رسيدن به مكه را نداد و در ميان راه مرد. پس از او بنا به‌دستور يزيد حصين بن نمير فرماندهى سپاه اموى را بر عهده گرفت و چون به مكه رسيد آن شهر را به محاصره در آورد و با منجنيق آتش به داخل شهر پرتاب كرد جورى كه خانه كعبه به آتش كشيده شد[٢].

در همين زمان كه مكه در محاصره سپاه اموى بود يزيد به درك واصل شد و با مرگ او حصين بن نمير فرمانده سپاه اموى كه اكنون ديگر نمى‌دانست تحت ولايت چه‌كسى بايد بجنگد نشست‌هايى با ابن زبير برقرار كرد و اظهار داشت به شرط اينكه ابن زبير با او به شام بيايد حاضر است بيعت با او را بپذيرد اما ابن زبير نپذيرفت و سپاه اموى به شام بازگشت.


[١] . البداية و النهاية ٨/ ٢٢٣ اين حديث را از نسائى روايت كرده و مانند آن را احمد بن حنبل نيز روايت كرده است، در اين موضوع احاديث ديگرى نيز هست كه براى ديدن آن مى‌توان به كنز العمال، كتاب الفضائل حديث ٣٤٨٨٦، وفاء الوفاء ٩٠ و سفينة البحار ٨/ ٣٨، ٣٩ به نقل از دعائم الاسلام مراجعه نمود.

[٢] . تاريخ طبرى ٥/ ٤٩٨ و به نقل از آن در الكامل فى التاريخ ٤/ ٢٤ از كلبى از ابى عوانه بن الحكم، سپس روايات ديگرى از ابن عمر نقل مى‌كند كه در جهت مبرا كردن يزيد پليد سعى كرده است آتش زدن كعبه را به اطرافيان ابن زبير نسبت دهد.