روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٦٣ - پشتيبانى
كارى واحد به پيش روند. در بسيارى از موارد، لازم مىآيد همديگر را پشتيبانى و حمايت كنيم تا كار به فرجام رسد. در اين زمينه، نمونههاى بسيارى مىتوان برشمرد. در بسيارى از مسابقات و رقابتهاى ورزشى، اعضاى حاضر در ميدان با هم مىدوند و به يك سو و يك جهت مىتازند و مربى و ياران ذخيره، هدايت و پشتيبانى مىكنند و انبوه تماشاگران نيز يكصدا و يكجا تشويق و ترغيب مىكنند تا تيم محبوبشان برنده رقابت باشد. امام على (ع) اين كمكرسانى معنوى و مادى و پشتيبانى روحى و فيزيكى را وظيفه هر كسى مىداند كه خود را به جرگه دوستى درآورده است. ايشان مىفرمايد:
«اذا نبت الودّ وجب الترافد والتعاضد؛[١]
هرگاه نهال دوستى روييد، تعاون و پشتيبانى واجب مىشود». هر كس ادعاى دوستى مىكند، يكى از صميمانهترين روابط اجتماعى و نابترين پيوندهاى اجتماعى را ادعا كرده است. او بايد بداند اگر نهالى را كه نشانده است آبيارى نكند، ميوهاى از آن نخواهد چيد و ثمرى نخواهد برد. پيوند دوستى و رابطه اجتماعى محبتآميز آن، هنگامى حقيقى است كه دوست به عرصه زندگى آن سوى رابطه پا بگذارد و گام به گام در راه زندگى، همراه دوستش باشد و هر جا حمايت و پشتيبانى خواست دريغ نكند. اگر حمايت مالى خواست، دريغ نورزد؛ اگر حمايت فنى، علمى و آموزشى خواست، فراهم آورد؛ و اگر استوار داشتن و حمايت روحى و عاطفى نيازش بود، آن را برآورده كند و فقط دوستِ عرصههاى خوشى، رفاه و آسودگى نباشد و به قول سعدى:
[١]. غرر الحكم، ح ٤١٣٢.