روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ٣٠ - نشاط روحى و سعادت
امام على (ع) دراينباره مىفرمايد:
«قارِن اهل الخير تكن منهم. و بايِن اهل الشرّ تَبِن عنهم؛[١]
با نيكان، همنشين باش تا از آنان باشى و از بدان فاصله بگير تا از آنان جدا باشى».
اگرچه بحث ما درباره نگاه قرآن است، به گمان اين قلم، اين حديث مىتواند فرايند كمكرسانى روابط اجتماعى را به سعادتمند شدن و رسيدن به بالاترين درجه سعادت كه پيامبر فرمود، بيان كند. آن كس كه با نيكوكاران و بزرگواران ارتباط برقرار مىكند و در زندگى همراه آنان مىشود، بهتدريج خود به رنگ آنها درمىآيد و چون اندكى پيش برود، گويى يكى از آنها مىشود. اين حديث شريف، همچنين نگاهى دارد به جهتدار بودن ارتباط اجتماعى. بخش دوم حديث، به بريدن از بدكاران به گونهاى لطيف و ضمنى فرمان مىدهد و اثر آن را جدايى از شر و دورى از شروران مىشمرد؛ كارى كه براى بالا آمدن و اوج گرفتن، لازم و ضرور است.
پس اين وقت محدود و فرصت گرانبها را بايد فقط در ارتباط با كسانى مصرف كرد كه مايه زينت و آراستگى ما باشند؛ اثرى كه بههيچروى كمارزش نيست. منظور، ارتباط با عالمانى است كه ما را به راه درست هدايت مىكنند و مسير نيل به سعادت جاويد را به ما نشان مىدهند و از فضيلتهاى به زحمت بهچنگآورده، بهرهمندمان مىسازند و از دنيا و محبت و دلبستگى به آن دورمان مىكنند و ما را به ياد خدا مىاندازند و گام به گام ما را از صراط مستقيم گذر مىدهند تا در بهشت جاودان جايمان دهند؛ نيكانى كه در دنيا، هنگام نياز دستمان را مىگيرند
[١]. نهج البلاغة، كتاب ٣١.