روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٧٢ - نكته
به خودسازى فرمان دهد، سزاوارترين كسى است كه اطاعتش مىكنى»؛ و يا:
«طوبى لذي قلب سليم أطاع من يهديه، وتجنب من يرديه، وأصاب سبيل السلامة، ببصر من بصره، وطاعة هاد أمره؛[١]
خوشا به حال كسى كه قلبى سليم دارد: از كسى كه هدايتش كند، پيروى مىكند و از آن كس كه او را به تباهى كشاند، دورى مىگزيند و با بينايى كسى كه به او بينايى مىبخشد و با اطاعت از رهنمايى كه به او فرمان مىدهد، به راه سلامت مىرسد».
هر چند گفتار ما، پژوهش قرآنى است، جا دارد حديثى كوتاه اما پرمغز و نغز، از امام هادى (ع) را ذكر كنيم. ايشان مىفرمايد:
«مَن جَمَعَ لَكَ وُدَّهُ و رَأيَهُ فَاجمَعْ لَهُ طاعَتَكَ؛[٢]
هر كه دوستى و انديشهاش را در اختيار تو گذاشت، تو نيز اطاعتت را در اختيار او گذار». بنابراين، سر به فرمان اطاعت از كسى بايد نهاد كه دوست حقيقى و خالص و ناب ماست. كسى كه دل و سرش را براى ما مىنهد و خالصانه با ما دوستى مىورزد و از وجودش- و نه به رنگ و لعاب و زبان- به ما محبت مىكند، شايسته آن است كه از او فرمان بريم و پيروى كنيم. خوشا به سعادت چنين جامعهاى كه عاقلانش به تقوا فرمان دهند و عالمانش به اصلاح فرا بخوانند و دوستان هر كس، او را از پيروى هوا و هوس باز دارند و او نيز با دلى پاك و سالم، از سر عقل و حقپذيرى، فرمان ببرد و همه عزم خويش را در اطاعت از چنين كسانى بگذارد. اين اجتماع زيبا، مانند كاروانى راهوار، با ديده عقل و نگاه بصيرت به پيش مىرود و
[١]. همان، ح ١١٣٠٤.
[٢]. همان، ح ١١٣٠٧.