روابط اجتماعى از نگاه قرآن - مسعودى، عبدالهادى - الصفحة ١٢٨ - ادب ورود
أخوه، وإن لم يوسع له أحد فلينظر أوسع مكان يجده فليجلس فيه.[١]
هرگاه افراد مجلسى در جاى خود نشستند [و كسى وارد شد،] اگر در آن ميان، فردى برادر تازهوارد خود را فرا خوانَد و براى او در كنار خود جا باز كند، [اين تازهوارد] بايد دعوتش را بپذيرد و پهلوى او برود؛ زيرا وى با اين كار به او احترام گذاشته است. ولى اگر كسى برايش جايى باز نكرد، نگاه كند هر جا بيشتر جا بود، همان جا بنشيند.
نكته قابل توجه در اين ميان، رعايت اهم و مهم است. با وجود اينكه اصل، رفتن به جايى است كه برايمان گشودهاند، اما اگر صاحبخانه، جايى خاص را به ما پيشنهاد داد، بايد همان جا بنشينيم، نه آنكه از سر تواضع يا كبر و غرور، در جايى فروتر يا جايگاهى بالاتر بنشينيم؛ زيرا صاحبخانه مىداند چه جايى براى ما و خود و خانوادهاش بهتر و مناسبتر است. صاحبخانه مىداند با نشستن من در فلان نقطه اتاق، هنگام رفتوآمد و آوردن و بردن وسايل و مواد پذيرايى، نه چشم تازهوارد به محارمش مىافتد و نه زشتىها يا جاهايى كه به هر دليل صاحبخانه دوست ندارد، ديده شود، از پرده بيرون مىافتد؛ و مىدانيم كه رعايت مسائل ناموسى و آبرويى بر هر چيزى مقدم است. پس نبايد با اصرار بر نشستن در كنج خانه و نزديك در، صاحبخانه و خانوادهاش را به رنج افكند و آنان را چنان معذّب كرد كه در دل خواهان زودتر تمام شدن مجلس و بيرون رفتن و خداحافظى ما باشند. اگر چنين حالتى ايجاد شد، درواقع ما ارتباط اجتماعى را
[١]. ميزان الحكمة، ح ٢٣٦٥.