مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٣ - آغاز کارها به نام خدا

کامل از جمیع جهات است. چون موجودی که خودش مخلوق دیگری است و یا دارای نقص است شایسته پرستش نخواهد بود، پس همینکه گفته میشود «الاله» یعنی آن ذاتی که به گونهای است که او را باید پرستش کرد و قهراً این معانی در این کلمه نهفته است، ذات مستجمع جمیع صفات کمالیه و مبرا از هرگونه سلب و نقص.

و اگر از «وَلَهَ» مشتق شده باشد، وَلَه یعنی تحیر، واله یعنی حیران و یا به معنی عاشق و شیداست و از این جهت خداوند را اللَّه گفتهاند که عقلها در مقابل ذات مقدسش حیران و یا متوجه و عاشق او و پناهنده به اویند.

سیبویه از ائمه علمای صرف و نحو ادبیات عرب است و در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم هجری زندگی میکرده است. وی که در فن خودش نبوغ داشته و کتابش را که به الکتاب معروف است در این فن نظیر منطق ارسطو در منطق و مجسطی بطلمیوس در علم هیئت شمردهاند و سخنش در ادب عربی سند محسوب میگردد، از طرفداران این نظر است که ریشه کلمه اللَّه «وَلَه» به معنای حیرت در مقابل عظمت و یا وَلَه و عشق است.

مثنوی مولوی نظر او را نقل کرده و میگوید: