برادری، مساوات، احسان، حق‌شناسی، وفای به عهد، راستی، درستی، تقوا، پاکدامنی، نوع دوستی، صفا و صمیمیت است. این کلمات نشانه‌های حقایقی است که بشر آنها را مقدس می‌شمارد و خوشبختی خود را در پرتو اینها می‌داند. از طرفی ابزارهای بسیار سودمند در طول تاریخ به دست بشر افتاده: بشر قوای طبیعت را در خدمت خود آورده، از برق و بخار و نیروی اتم وسایلی برای همه شئون زندگی فراهم کرده است. این وسایل کمک فراوانی به خوشبختی بشر کرده است. باید دید آیا این وسایل، بیشتر در خوشبختی بشر تأثیر دارد یا آن حقایق که مقدس می‌شمارد. مسلّمآ اگر بنا بشود بشر همه وسایل را در حدّ اعلا داشته باشد و اما اثری از آن حقایق وجود نداشته باشد و یا این حقایق بوده باشد اما بشر این وسایل را نداشته باشد و مانند دوره‌های اول تمدن زندگی کند، قسم دوم را ترجیح خواهد داد.

اگر آن حقایق وجود داشته باشد وسایل پیدا می‌شود، و اما اگر وسایل باشد و آن حقایق نباشد تدریجا خود وسایل نیز از بین می‌رود. آن حقایق به منزله روح و حیات است و این وسایل به منزله عضو. اگر روح، سالم باشد عضو درست خواهد شد و اما عضو بدون روح طولی نمی‌کشد که فاسد می‌گردد.

آنچه هدف پیغمبران است اصلاح روح و معنی زندگی است. هنگامی که روح و معنی اصلاح شد و به تعبیر رسول اکرم اخلاق بزرگوارانه در جامعه پدید آمد، سایر شئون زندگی تدریجا اصلاح می‌گردد.