کانون خیال، کانون عقل، کانون دل. در کانون تن نیروهای جسمی را ورزش و پرورش می‌دهد، در کانون خیال جلو بازی خیال را می‌گیرد و آن را متمرکز می‌کند (پرورش خیال بر خلاف پرورش عقل، در تمرکز است)، عقل را منطقی می‌کند و اوهامی از قبیل «هیچ چیز شرط هیچ چیز نیست» ]را از آن[ دور می‌سازد و به نظام اسباب و مسبّبات مؤمن می‌کند. درسی که به عقل می‌دهد این است که سنت الهی، قطعی و لایتغیر است، و بعلاوه سبب کشف انسان برای خودش می‌شود که خودش خودش را کشف می‌کند و به خود مؤمن می‌شود و استعدادهای نهفته را باز می‌یابد، و بعلاوه کار نوعی تجربه است و یا تجربه نوعی کار است که خودْ مادر علوم است. و از نظر دل، اولا رقّت و خشوع می‌دهد، ثانیا اندوه‌ها را دور می‌سازد و ثالثا اگر مقرون به خلاقیت و هنر و فنّانیت باشد بهجت و لذت می‌آفریند، و بعلاوه احساسات اجتماعی را ارضاء می‌کند و احساس حقارت را از بین می‌برد و بعلاوه بیماریهای روانی را معالجه می‌کند.

انسان باید کاری کند که به کار، تنها از نظر منافعش علاقه‌مند نباشد، از جنبه ایجاد شاهکار علاقه‌مند باشد. متأسفانه شاهکار در میان ما مفهوم زشتی پیدا کرده است.