خَلیلٍ...»[١] را می‌خواند، و دیگر روز عاشورا ]زمانی که[ پس از کشته شدن همه یاران و جوانان، خود به مبارزه پرداخت، در آن بین فرصت اندکی به دست آورد و خطابهایی به اهل بیت فرمود. همت مردانه زینب، شب یازدهم ـ که بعضی کودکان مفقود شده بودند ـ برای جمع آوری اطفال و همچنین بیانات زینب خطاب به امام زین‌العابدین، روز یازدهم هنگام عبور بر قتلی[٢] و نان و خرما از دست کودکان گرسنه گرفتن و افکندن و گفتنِ این که صدقه بر ما حرام است، مقام صبر و قوّت روح و عظمت اخلاقی زینب را ثابت می‌کند. در کوفه خطبه خواند که مانند پدرش علی دادِ شهامت روح و فصاحت بیان داد. در مجلس یزید نیز پس از آن که یزید اشعاری مبنی بر حس انتقامجویی خواند، زینب خطابه مفصلی ایراد کرد که یزید از جواب عاجز ماند. رفتار اهل بیت پیغمبر در کوفه و شام که بر آیین تقوا و فضیلت بود، با آن که در لباس اسیری بودند آنها را در دیده مردم بزرگ کرد. خود امام حسین علیه‌السلام در شدت بلا و سختی می‌گفت: «خدایا بر بلا صبر می‌کنم و به رضای تو تسلیمم.» ایمان در خاندان نبوت اثر خود را کرده بود، آنان را از هر گونه آلایش پاک کرده بود؛ چون ایمان داشتند دارای استقلال فکر و اراده و عظمت روحی و فضیلت اخلاقی و تسلط بر نفس بودند.

[١] . اللهوف، ص ٣٣.

[٢] . ]كشته‌شدگان.[