ظهور نیر اعظم اسلام و طلوع آفتاب مقدس خاتم الانبیاء را این طور شرح می‌دهد: أرْسَلَهُ عَلی حینِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ وَ طولِ هَجْعَةٍ منَ الاُْمَمِ وَ انْتِقاضٍ مِنَ الْـمُبْرَمِ[١] وَ تَلَظٍّ مِنَ الْحُروبِ و الدُّنْیا کاسِفَةُ النّورِ ظاهِرَةُ الْغُرورِ عَلی حینِ اصْفِرارٍ مِنْ وَرَقِها وَ اِیاسٍ مِنْ ثَمَرِها[٢] یعنی خداوند این خورشید را هنگامی طالع ساخت که مدتها بود ستاره‌ای از افق نبوت طالع نشده بود و امم و ملل عالم در خواب سنگینی فرو رفته بودند، تنور جنگ و ستیزها داغ بود و دنیا را تاریکی فرا گرفته بود؛ از گریبان چنین ظلمتی دست قدرت الهی چنین خورشیدی را طالع ساخت.

پیدایش رجال حق در خلال ظلمها و بی‌عدالتی‌ها و کفرها درست به منزله پیدایش برق امیدی است در دل در حالی که در اثر رو آوردن شداید و بلایا یأس و ناامیدی روح انسان را احاطه کند. در حین این که غمها و ناامیدی‌ها از هر طرف بر دل سایه می‌افکند، یکمرتبه از یک گوشه از گوشه‌ها و یک زاویه از زوایای دل ـ که خود انسان هم بی‌خبر است ـ برق امیدی می‌جهد و سایه‌های غم و اندوه را زایل می‌سازد. ظهور و پیدایش رجال حق، درست به منزله جهیدن برق امید است در عالم ضمیر و جهان دل انسان.

مطابق معتقَدات دینی، یکی از سنن الهی این است که هیچ گاه رشته راهنمایان الهی که مشعلداران راه خدا هستند قطع نمی‌شود. علی علیه‌السلام در ضمن جمله‌های معروفی که خطاب به کمیل می‌کند و در نهج‌البلاغه مضبوط است می‌فرماید: اَلّلهُمَّ بَلی لا تَخْلُو الاْرْضُ مِنْ قائِمٍ لِلّهِ بِحُجَّةٍ اِمّا ظاهِرآ مَشْهورآ وَ اِمّا خائِفآ مَغْمورآ[٣] ...[٤]

[١] . خطبه ١٥٦.

[٢] . خطبه ٨٧.

[٣] . نهج‌البلاغه، حكمت ١٤٧.

[٤] . ]ادامه مقاله در دست نيست.[