ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٢٨ - نايينى- ميرزا رفيع الدين محمد بن حيدر

متكلّم، حاوى فروع و اصول، جامع معقول و منقول، علامه عصر و وحيد دهر خود، از اساتيد مجلسى ثانى و شيخ حرّ عاملى و نظائر ايشان و از تلامذه شيخ بهائى بود، از ملا عبد اللّه شوشترى و استاد مذكور خود روايت نموده، لقبش رفيع الدين و شهرتش رفيعا و آقا رفيعا و ميرزا رفيعا و ميرزا رفيع الدين و تأليفات طريفه او بهترين معرّف مقامات علميّه‌اش ميباشند:

١- اقسام التشكيك و حقيقته ٢- الثمرة فى تلخيص الشجرة كه ملخص شجره الهيه مذكور ذيل است ٣- حاشيه اصول كافى و سه نسخه خطى آن بشماره‌هاى ١٦٩٧ و ١٦٩٨ و ٣٣٨٠ در كتابخانه مدرسه سپهسالار جديد طهران موجود است ٤- حاشيه شرح ارشاد اردبيلى ٥- حاشيه شرح اشارات خواجه نصير طوسى ٦- حاشيه شرح حكمة العين ميرك بخارى ٧- حاشيه شرح مختصر الاصول عضدى ٨- حاشيه صحيفه سجاديه ٩- حاشيه مختلف علامه ١٠- حاشيه مدارك الاحكام ١١- الشجرة الالهية بفارسى در اصول دين كه در سال يك هزار و چهل و هفتم هجرت براى شاه صفى صفوى تأليفش داده است.

وفات رفيعا بنوشته سلافة العصر در سال هزار و هشتادم هجرت واقع شد، در بعضى مواضع ذريعه هشتاد و يكم و در بعضى مواضع ديگر از آن هشتاد و دويم نوشته است بهرحال وفاتش در اصفهان در حدود هشتاد و پنج سالگى بود و در مقبره تخت فولاد آن شهر مدفون گرديد، مزارش معروف است، قبّه بلندى بر روى قبرش بامر شاه سليمان صفوى بنا و بر سنگ مزارش موافق تاريخ سيّم مذكور نوشته شده است.