- حنفىّ المذهب، قادرىّ المشرب، دمشقىّ البلدة، نابلسىّ الشهرة، از اكابر عرفا و صوفيّه ميباشد كه احوال و مناقب او بين اين سلسله مشهور است. پس از آنكه اصول و فقه و نحو و صرف و معانى و بيان و فنون حديث را از اكابر وقت متقن ساخت بتصوف گراييد و از طرق آن، طريقت قادريّه را ستود، اصول آن طريقت را از سيد عبد الرزّاق گيلانى فراگرفت، در كتب محيى الدين عربى و ديگر كتب صوفيّه مطالعات بسيارى كرد، بعد از مسافرتهاى بسيار عاقبت در دمشق اقامت كرد تا عصر روز يكشنبه بيست و چهارم شعبان هزار و صد و چهل و سيّم هجرت در نود و سه سالگى در همانجا درگذشت و از تأليفات او است:

١- ابانة النص فى مسئلة القص (قص اللحية) ٢- انوار السلوك فى اسرار الملوك ٣- ايضاح الدلالات فى (جواز) سماع الالات كه در دمشق چاپ شده است ٤- ايضاح المقصود من معنى وحدة الوجود ٥- البديعية فى مدح خير البرية ٦- بقية اللّه خير بعد الفناء فى السير

[١]- نابلسى- بضم لام و باى ابجد، بنوشته مراصد شهرى است نظيف و پرآب و مستطيل در ميان دو كوه در ده فرسخى بيت المقدس و آن مسكن طايفه سمره نام يهود بوده و بدون ضرورت كار و غيره در جاى ديگر سكونت ننمايند در آن شهر مسجد بزرگى هست كه بزعم ايشان قدس و بيت المقدس عبارت از همان مسجد بوده و اين بيت المقدس معروف را بى‌اصل و ملعون دانند بطورى كه موقع عبور از آن سنگى برداشته و بر آن زنند.

در قاموس الاعلام گويد، نابلس قصبه‌ايست مابين دو كوه عيبال و غرزيمك كه در پنجاه و پنج كيلومترى سمت شمالى بيت المقدس و يكصد و نود كيلومترى سمت جنوبى بيروت واقع، آبهاى جارى و باغات پردرخت و مساجد آن بسيار، شماره نفوس آن شانزده هزار بوده و از آن جمله هزار نفر يهود و نصارى و بقيه مسلمان ميباشند. اين شهر قديما از توابع فلسطين و نامش سجم بود تا بعد از استيلاى سامريها مركز ايشان شد، در عهد طوائف الملوك ماكدونى تعمير و توسعه يافته و بنام نئاپوليس (يعنى تازه شهر) موسوم گرديد و نابلس اسم امروزى آن نيز محرف همان اسم قديمى ماكدونى آن است.