ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٤٠ - ولى- شاه نعمت اللّه بن سيد عبد اللّه

فيض صحبت سيد شريف جرجانى و حافظ شيرازى و بسيارى از علما و عرفا را درك كرد، بنوشته بعضى (و العهدة عليه) در حرمين شريفين به عبد اللّه يافعى آتى الذكر (متوفى در حدود سال هفتصد و شصتم و هفتادم هجرت) دست ارادت داد، مدتى در خدمت او بوظائف رياضات شاقه و مجاهدات فوق الطاقة پرداخت، عاقبت از وى اجازه ارشاد دريافت نمود. لكن اين قضيه با در نظر گرفتن تاريخ وفات ايشان مستبعد و در صورتى كه عمر شاه نعمت اللّه در حدود هفتاد و پنج باشد مشكل‌تر ميباشد بلى اگر موافق قول بعضى مدت عمر شاه نعمت اللّه نود و هفت سال باشد چندان مستبعد بنظر نميرسد.

عكس منسوب به شاه نعمت اللّه ولى ماهانى است كه محتاج بتحقيق ميباشد- ٣٦

طريقت نعمة اللهى موافق تصريح بعضى از اجلّاى اهل فنّ، از افراط و تفريط دور و از عقائد فاسد مبرّى ميباشد و برخلاف بعضى ديگر از سلاسل عرفا، زىّ خاص و لباس مخصوصى براى خودشان تخصيص نداده‌اند، كسب را حبّ اللّه و كاسب را حبيب اللّه ميدانند، بيكارى و بطالت و تنبلى را روا نميشمارند، بتمامى وظائف شرعيّه و مقرّرات مطاعه دينى اسلامى قيام نموده و داراى مزاياى بسيارى ميباشند كه بسط آنها خارج از وضع اين عجاله ميباشد و فقط يك كرامت مشهور او را تذكر ميدهد: شاه نعمة اللّه با آن مراتب ساميه عرفانى كه اشاره شد بسا بودى كه تحف و هداياى حكّام و ظلمه را قبول و صرف ميكرد و اكثر آنها را بفقرا و ضعفا ميبخشيد تا روزى امير تيمور لنگ (متوفى بسال ٨٠٧ ه ق- ض ز) و يا پسرش شاهرخ ميرزا از در اعتراض وارد و حكمت صرف كردن آن لقمه‌هاى شبهه ناك را از وى استفسار نمودند در جواب گفت: