ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٥ - نور على شاه- محمد على بن فيضعلى شاه ميرزا عبد الحسين

نورعلى شاه و فيض عليشاه خود و پدرش نيز از طرف مرشد معظّم بوده است.

نورعلى شاه بعد از تكميل اصول شريعت و طريقت از طرف پير معظّم صدرنشين مسند سلسله نعمت اللّهى گرديد، در انشا و نظم و نثر طبعى وقّاد بس توانا داشت، اشعارش پرشور و از ذوق و حال و وجد و استغراق گوينده حاكى بود، در هرجا كه قدم ميگذاشته هنگامه‌ها برميخاست، دسته‌اى بر او و گروهى براى او قيام مينمودند.

در بستان السياحة گويد: نورعلى شاه در كشور ايران از علما و حكام زمان بسى جور كشيد، در عراق و فارس و كرمان و خراسان از ترك و تاجيك و عرب ظلم فراوان ديد، در كربلاى معلّى باشاره بعضى دو مرتبه زهر چشيد، چون در اجل تأخير بوده لاجرم كارگر نگشت، در مقابل، جمعى وافر از اكابر فضلا و علما و حكما و امرا با واسطه و بيواسطه بدو گرويدند و از اكثر بلاد ايران بدان جناب ارادت ورزيدند. با اين‌همه همواره در مقام انبساط بود، هرگز از اندوه و غم روزگار و طعن ملامت اعدا اندوهگين نشد، از كثرت اسباب دنيوى هم شاد و خرّم نگشت، با كمال وقار بر دو زانو نشسته و با عكس منسوب به نورعلى شاه كه در ايام جوانى او است- ٢١