پرداخت، بعد از تكميل آنها عزيمت عراق عرب داده و در حوزه درس آقاى بهبهانى و سيد مهدى بحر العلوم و صاحب رياض و ميرزا مهدى شهرستانى و بعضى از اجلّاى ديگر (كه شرح حال هريكى را در محل خود نگارش داده‌ايم) حاضر شد، از هرباغى گلى چيده و از هربلبلى نوائى شنيد تا بمدارج عاليه علميّه ارتقا يافته و بلكهنو مراجعت و بتأليف و انجام خدمات و وظائف دينيّه اشتغال يافت و از آثار قلمى او است:

١- اثارة الاحزان فى مصائب سيد شباب اهل الجنان ٢- احياء السنة و اماتة البدعة بطعن الاسنة در رد باب معاد و رجعت كتاب تحفه اثنى عشريه شيخ عبد العزيز دهلوى ٣- اساس الاصول در رد فوائد مدنيه ملا محمد امين استرآبادى ٤- حاشيه شرح هدايه ملا صدرا ٥- ذو الفقار در رد باب دوازدهم كتاب تحفه فوق ٦- رساله ذهبيه در حكم اوانى ذهب و فضه ٧- الشهاب الثاقب در رد صوفيه ٨- الصوارم الالهية در رد باب توحيد تحفه فوق ٩- عماد الاسلام در علم كلام ١٠- مسكن القلوب عند فقد المحبوب كه بعد از وفات فرزند جوانش سيد مهدى (در بيست و سه سالگى) تأليف داده است ١١- منتهى الافكار در اصول فقه ١٢- المواعظ الحسينية و غير اينها. در نوزدهم رجب هزار و سيصد و سى و پنجم هجرت در شصت و نه سالگى در لكهنو وفات يافت و رياست مذهبى بفرزندش سيد محمد منتهى گرديد و سه پسر ديگرش سيد على و سيد حسن و سيد حسين نيز از افاضل و اذكياى عصر خود بوده‌اند.

اما سيد على در اكثر علوم متداوله مهارتى بسزا داشت، بالخصوص در تجويد و قرائت وحيد عصر خود بود، در سال هزار و دويست و چهل و پنجم هجرت بزيارت ائمّه عراق مشرّف و مورد تجليل اكابر علما گرديد تا در هيجدهم رمضان پنجاه و نهم در پنجاه و نه سالگى در كربلاى معلّى وفات يافت و در جنب قبر سيد مجاهد مدفون گرديد و مراثى بسيارى در حق وى گفتند و از تأليفات او است:

١- اقامة التعازى للحسين ٢- التجويد ٣- التوضيح المجيد فى تفسير كتاب اللّه المجيد كه در سال هزار و دويست و پنجاه و سيم براى سلطان مصلح الدين امجد على شاه بزبان اوردو تأليف و در هند در دو مجلد چاپ شده است ٤- الرد على الاخباريين ٥- المتعة.

سيد حسن بن سيد دلدار على نقوى لكهنوى نيز عالمى بوده عامل بارع جامع عابد زاهد متّقى، در فتوى شديدا احتياط مينمود، پيوسته مشغول عبادت بوده و از تأليفات‌