ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨٧ - نصير الدين- اصفهانى

شبى با نوجوانى گفت پيرى‌

كهن دردى‌كش صافى‌ضميرى‌

چو خم صاحبدلى روشن روانى‌

در اين دير كهن پير مغانى‌

كه باد نوبهار و ابر آذار

شنيدم خيمه زد بر طرف گلزار

بهر گلبن هزارى ساز برداشت‌

بهر سروى تذرو آواز برداشت‌

صلاى يوسف گل شد جهان‌گير

زليخاى جوان شد عالم پير

سحرگاهان نسيم آهسته خيزد

چنان كز برگ گل شبنم نريزد

ترشح‌هاى ابر از هركنارى‌

بود چندان‌كه بنشاند غبارى‌

به پيران كهن غم سازگار است‌

تو شادى كن ترا با غم چه كار است‌

گهى بر ساحت دشتى روان شو

گهى برگشته و دامن‌فشان شو

دل از كف ده عوض بستان ز ساقى‌

ميى كز لعل ساقى مانده باقى‌

خلل در كار عقل از باده نقل است‌

كه مى هرقطره‌اش درياى عقل است‌

چنان آيينه جان ميزدايد

كه در اين عكس جانان مينمايد

فلك را عادت ديرينه اين است‌

كه با آزادگان دائم بكين است‌

بجان ميپرورد بيحاصلى را

كزو دل بشكند صاحبدلى را

با من كه رخم شكسته رنگ آمده است‌

هفت اختر و شش جهت بجنگ آمده است‌

بر مرغ دلم كز آشيان دگر است‌

اين نه قفس فراخ، تنگ آمده است‌

برداشته شد نقاب از دختر رز

در پرده شد آفتاب از دختر رز

شهرى است پر انقلاب از دختر رز

زيبا پسران خراب از دختر رز