ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٥٥ - نخعى- شريك بن عبد اللّه

بوده و تحقيق زايد را موكول بكتب رجاليّه ميداريم.

(ص ٥٨٤ ج ١ س و ٦٨٩ ج ١ مه و ٢ ج ١ كا و ٧٨ ج ٧ فع و كتب رجاليه)

نخعى- اسود بن يزيد

- يا بريد يا برير (على اختلاف النسخ) از اكابر تابعين ائمّه فقه و حديث عامّه ميباشد كه در ميان ايشان معتمد و دايى ابراهيم نخعى فوق بود. موافق آنچه از مختصر ذهبى نقل شده هشتاد مرتبه حجّ و عمره كرده (اگرچه اين عدد واضح الاشكال است) و در هردو شب يكمرتبه ختم قرآن مى‌نمود، از كثرت روزه رنگش زرد و از زيادى گريه يك چشمش پوچ بود. با اين‌همه موافق آنچه تحت عنوان زهاد ثمانيه اشاره نموديم يكى از چهار نفر اشقياى ايشان بوده كه محض تدليس و مردم‌فريبى، زهد ظاهرى را مصيده عوام قرار داده بودند و دل پاك حضرت امير المؤمنين ع از امثال ايشان در درد و الم و هزاران مرتبه بيشتر از ضربت ابن ملجم متألم بوده است. از ابن ابى الحديد هم نقل است اسود از كسانى بوده كه از آن حضرت منحرف شدند و بهمان حال مردند. وفات اسود بسال هفتاد و چهارم يا پنجم هجرت در كوفه واقع گرديد. (ص ٧٨ ج ٧ فع و كتب رجاليه)

نخعى- شريك بن عبد اللّه‌

- از احفاد مالك بن نخع، مكنّى به ابو عبد اللّه عالمى است فقيه عابد فاضل كوفى بافطانت و ذكاوت، از قدماى فقها و محدّثين عامّه يا اماميّه كه در سال نود و پنجم يا هفتاد و پنجم هجرت در بخارا متولد شد و در عهد خلافت منصور دوّيمين خليفه عباسى (١٣٦- ١٥٨ ه ق- قلو- قنح) و مهدى سيّمين ايشان (١٥٨- ١٦٩ ه ق- قنح- قسط) بقضاوت كوفه پس اهواز منصوب گرديد، با علم و فضل معروف، بسيار حاضر الجواب، در قضاوت خود كثير الصواب و نسبت بحضرت امير المؤمنين ع و خانواده رسالت ص محبت فوق العادة و بالعكس نسبت به بنى اميّه بغض بى‌اندازه داشت و نوادرى در اين باب منقول است.

گويند روزى نزد او از حلم معاويه مذاكره شد او گفت كسى كه نسبت بامر حق سفيه و بى‌شعور باشد و با حضرت على ع بسر مقاتله درآيد او را حليم گفتن روا نباشد.