آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٣٩٨ - فرع سوم حكم زناى مكره

حمران جميعاً، عن زرارة. قال: قلت لأبي جعفر عليه السلام: الرجل يغصب المرأة نفسها، قال يقتل. [١] اين روايت با روايت قبلى بنا بر مبناى ما يكى است؛ به خصوص با توجّه به اين‌كه هر دو را جميل از زراره نقل كرده است؛ يعنى راوى بعد از جميل، متعدّد شده است. و اين‌كه در يكى از دو روايت، به نام امام تصريح شده و در ديگرى به «احدهما» تعبير آورده، سبب تعدّد روايت نمى‌شود. زيرا، ممكن است در يك نقلش ياد داشته از چه امامى شنيده و در نقل براى ديگرى فراموش كرده از كدام امام (باقر يا صادق عليهما السلام) روايت را شنيده است.

لذا، دو روايت به حساب نمى‌آيد. هم‌چنين، روايت بعدى نيز با اين دو متّحد است:

٣- ورواه الصدوق بإسناده عن جميل مثله إلّاأنّه قال: يقتل محصناً كان أو غير محصن. [٢] در اين روايت تنها نكته‌ى اضافه اين است‌كه مى‌فرمايد: چه محصن باشد و چه غير محصن، كشته مى‌شود.

در نتيجه، اين سه روايت زراره، يك حديث بيشتر نيست؛ و ما دو روايت بيشتر نداريم كه بر قتل دلالت كند؛ يكى از بريد و ديگرى از زراره.

دسته دوم: روايات مقابلِ قتل‌

١- وعن أبي عليّ الأشعريّ، عن محمّد بن عبد الجبّار، عن عليّ بن حديد، عن جميل، عن زرارة، عن أبي جعفر عليه السلام في رجل غصب امرأة فرجها، قال:

يضرب ضربة بالسيف بالغة منه ما بلغت. [٣] فقه الحديث‌: در اين روايت زراره از امام باقر عليه السلام درباره‌ى مردى كه فرج زنى را غصب كرد، مى‌پرسد؛ و امام عليه السلام مى‌فرمايد: شمشيرى بر او زده مى‌شود، به هر كجا منتهى شود.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٣٨١، باب ١٧ از ابواب حدّ زنا، ح ٢.

[٢]. همان، ص ٣٨٢، ح ٥.

[٣]. همان، ح ٣.