ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٩٣ - معنى آيات

وقر بفتح سنگينى گوش است.

(فَالْجارِياتِ يُسْراً) كشتيها هستند كه به آسانى بر روى آب راه مى‌افتند و تا آنجا كه آن را برانند ميرود.

بعضى گفته‌اند منظور از (جاريات سيرا) ابرها است كه به آسانى هر جا كه خداوند بخواهد آنها را سير ميدهد.

بعضى ديگر گفته‌اند منظور از آن سيارات هفتگانه: خورشيد و ماه و زحل و مشترى و مريخ و زهره و عطارد است.

(فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً) منظور از آن فرشتگان است كه كارها را طبق دستور بين آفريدگان الهى تقسيم مى‌نمايند.

علت اينكه خداوند به اين اشياء سوگند ياد كرده است منافع فراوانى است كه براى بندگان دارند، و نيز اين اشياء دلالت بر وحدانيت خداوند دارند، و از صنعتهاى بديع خداوند ميباشند.

بعضى از مفسرين گفته‌اند در تقدير سوگند به خداى اين اشياء است، زيرا سوگند خوردن جز بخداوند عالم جايز نيست.

از امام باقر و امام صادق (ع) روايت شده است كه براى احدى جايز نيست كه سوگند ياد كند مگر بخداى بزرگ، اما خداوند بهر چيزى از مخلوقاتش سوگند ياد ميكند.

آن گاه مطلبى را كه بخاطر آن سوگند ياد شده است بيان كرده ميفرمايد:

(إِنَّما تُوعَدُونَ) يعنى چيزهايى مانند پاداش نيك و مكافات عمل و بهشت و دوزخ كه بشما وعده ميدهند.

(لَصادِقٌ) يعنى اين وعده‌ها صدق است و حقيقت ميباشد و بناچار تحقّق خواهد يافت، بنا بر اين (صادق) اسم است كه بجاى مصدر قرار گرفته است، بعضى هم گفته‌اند (صادق) بمعنى ذو صدق است مانند (عيشة راضية).