ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٩٠ - معناى آيات

انجام داده بودند استحقاق ثواب ميداشتند، ولى از آنجا كه اين عمل را بر خلاف اين برنامه انجام داده‌اند شايسته عقاب و مجازات شده از اين پاداش محروم ميباشند، و بدين جهت عمل آنان از بين رفته است، بنا بر اين آيه مربوط به اهل عذاب نيست، و نيز از آنجا كه خداوند بزرگ احباط را در اين آيه بخود عمل مربوط ساخته است، در حالى كه مفسرين ديگر احباط را به كسى كه با عمل استحقاق يافته است مربوط دانسته‌اند، و اين نوع تفسير خلاف ظاهر است، سپس خداوند كسانى را كه پيامبر ٦ را مورد احترام و تنظيم قرار داده‌اند مدح كرده ميفرمايد:

(إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ) يعنى: آنان كه بمنظور احترام پيامبر ٦ در مجلس او صداى خود را كوتاه مى‌نمايند.

(أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى‌) از قتاده و مجاهد نقل شده است يعنى: خداوند دلهاى مؤمنين را مورد امتحان قرار داده و آنها را براى تقوى خالص ساخته است.

امتحان دلها يك امتحان معنوى است كه از امتحان طلا بوسيله آتش كه آن را ذوب نموده غش آن را جدا كرده خالص آن باقى مى‌ماند.

بعضى گفته‌اند يعنى: خداوند از نيتهاى خالص آنان آگاه بود، زيرا انسان چيزى را امتحان ميكند تا از حقيقت آن آگاه شود.

بعضى گفته‌اند يعنى: با آنان به سبك امتحان كننده رفتار كرد چون آنان را باين نحو عبادت دستور داد، و از امتحان خوب در آمدند، همانگونه كه طلاى خالص بوسيله آتش جدا ميشود.

(لَهُمْ مَغْفِرَةٌ) آمرزشى از خدا براى گناهانشان.

(وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ) و پاداشى بزرگ براى فرمانبرداريشان، آن گاه پيامبر ٦ را مورد خطاب قرار داده ميفرمايد: