(٥)و اگر باقيمانده «١»باشد ميان اين دو عدد «تباين» است ؛ مثل «٥و٧» كه وقتى عدد «٧» را بر «٥» تقسيم مى‌كنيم باقيمانده عدد «٢» مى‌شود، سپس «٥» را به «٢» تقسيم مى‌كنيم باقيمانده عدد «١»مى‌شود ؛ پس معلوم مى‌شود بين «٥» و«٧» تباين است. مطلب سوم: اينكه شيخ فرمود «كل عددين غير الواحد...» به خاطر آن است كه در اصطلاح رياضى قديم،«١» عدد شمرده نمى‌شود. صاحب جواهر در ج ٣٩ ص ٣٤٧ گفته است: «الواحد الّذي هو ليس عدداً بإصطلاحهم». شيخ بهايى در اوّل خلاصة الحساب در مقام تعريف عدد گفته است:«العدد قيل: كمّيّة يطلق على الواحد و ما تألّف منه؛ فيدخل الواحد. وقيل: نصف مجموع حاشيتيه؛ فيخرج. وقد يتكلّف لإدراجه؛ بشمول الحاشيه الكسر. و الحقّ إنّه ليس بعدد و إن تألّف منه الأعداد» . توضيح مطلب: بين علماى رياضى درتعريف عدد اختلاف است كه مرحوم شيخ بهايى به دو تعريف اشاره مى‌كند: اوّل: تعريفى كه صاحب شمسيّه وصاحب مفتاح الحساب [=شيخ غياث الدين ] نموده‌اند؛ و آن اين است: عدد كمّيّتى است كه بر يك و آنچه از يك درست مى‌شود يعنى دو و سه و... اطلاق مى‌شود؛ بنابراين تعريف، يك داخل در افراد عدد است. دوم: برخى ديگر چنين تعريف كرده‌اند: عدد كميتى است كه نصف حاصل جمع دو طرف خود [=عدد قبلى و عدد بعدى ] باشد؛مانند عدد«٢» كه قبل از آن «١» و بعد از آن «٣» مى‌باشد و حاصل جمع اين دو، «٤» است و نصف آن عدد (٢) مى‌شود ؛ بنابراين تعريف بر«١» اطلاقِ عدد نمى‌شود ؛ چون قبل از آن چيزى نيست . البته ممكن است با مشقت و تكلف، حتى بنابر تعريف دوم هم يك داخل در اعداد باشد به اين بيان: حاشيه يعنى ماقبل و مابعد، و اين معنا هم مقادير صحيحه سازگار است و هم با مقادير مكسوره مانند « ٢١» و « ٢١١» و« ٢١٢ »و...؛ بنابر اين وقتى ماقبل «١» را كه «٢١ » [=٥/٠ ] باشد با مابعدش يعنى « ٢ ١» [=٥/١ ] جمع كنيم، حاصل جمع «٢» مى‌شود و نصف آن «١» است ؛ پس تعريف دوم شامل «١» هم شد. ولى حق اين است كه «١» عدد نيست اگر چه تمام اعداد از آن درست شده‌اند. و اصولاً درحاقّ ونهان عدد، مفهوم تكثّر و تعدّد ملاحظه شده واين لحا ظ با يك ساز گار نيست. ٤) مطلب چهارم اقسام عدد: شيخ بهايى در اوايل رسالهء خود مى‌گويد: «و هو إمّا مطلقء فصحيحء، أو