ولی معاویه که این کار را برای خود فتحی می‌دانست چنان مست و مغرور شده بود که این سخنان در روح او تأثیری نکرد . اینجا بود که علی علیه‌ السلام با چند جمله چنان حس آزادگی و شرافتمندی اصحاب و یاران خود را تحریک کرد که در اندک زمانی محل آب را به تصرف خویش در آوردند . به‌ آنها فرمود : " همانا معاویه گروهی از گمراهان و نادانان را دور خود جمع کرده و از جهالت و نادانی آنها استفاده کرده و آب را بر شما گرفته است . آیا می‌دانید به چه وسیله می‌توانید سیراب شوید ؟ همانا این شمشیرها را با خون‌ کثیف این گمراهان سیراب کنید تا خودتان از آب گوارا سیراب شوید .
مردنی هست و زندگی‌ای . مردن در این است که زنده بمانید و مغلوب و محکوم و محتاج باشید ، و زندگی در این است که بمیرید ولی با فتح و ظفر و غلبه " [١] .
این جمله‌های آتشین غوغایی بپا کرد و در اندک زمانی دشمن از محل آب‌ دور افتاد . یاران علی خواستند انتقام بکشند و مانع آب برداشتن دشمن‌ شوند ولی علی راضی نشد ، فرمود من هرگز دست به این گونه کارهای‌ ناجوانمردانه نمی‌زنم .
علی علیه السلام در ضمن جمله‌هایی که در اول گفتار از آن حضرت نقل کردیم‌ ، به راه و طریقی که حس آزاد منشی و شرافت انسان را حفظ می‌کند اشاره‌ می‌کند ، می‌فرماید : آن چیزی که بشر را اسیر می‌سازد همانا احتیاج و قبول‌ کردن عطایا و بخششهای مردم

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ٥١