می‌شود ، یک هستی ای است ، پشت سرش هم نیستی و هیچ ارتباطی هم میان‌ این موجود و یک موجود دیگری نیست که بگوییم این موجود آفریده شده برای‌ موجود دیگری که آن می‌تواند باقی بماند ، این عبث است .
این طور تقریر کرده‌اند که مفاد این آیات این است که خلقت برای‌ بازگشت به پروردگار است ، اشیاء آفریده شده‌اند و آمده‌اند در این عالم‌ برای اینکه بازگردند به سوی پروردگار و برای اینکه به ابدیت بپیوندند و برای اینکه هیچ وقت فانی نشوند ، منتها باید قائل شویم که تمام عالم به‌ سوی ابدیت می‌رود و هیچ چیزی فانی نمی‌شود و همه فناها نسبی است و همه‌ اشیاء و از جمله انسانها همان طور که از بعضی آیات قرآن استنباط می‌شود به نحوی به سوی پروردگار بازگشت می‌کنند . اشیاء آفریده شده‌اند که کمال‌ خودشان را در این عالم طی کنند ، و پیمودن راه کمالشان همان و ملحق شدن‌ به خداوند همان و باقی بودن به بقای خداوند همان . پس در این آیه [ مؤمنون / ١١٥ ] می‌خواهد نفی نیستی بکند . نفی عبث کردن نفی نیستی است ، اشعار به این است که عبث نیست یعنی نیستی نیست ، باطل نیست یعنی‌ نیستی نیست ، هر چه هست حق است ، یعنی هر چه هست هستی است و بقاء و دوام است برای همه ما .
بعضی هم برای موجودات دیگر به این شکل می‌گویند که لازم نیست ما قائل‌ شویم و حتی از قرآن هم شاید نتوانیم استنباط کنیم که هیچ چیزی نیست‌ نمی‌شود و همه چیز به سوی پروردگار باز می‌گردد . مقصود [ از موجودی که‌ نیست نمی‌شود ] انسان و احیانا حیوانات است ( اگر " « و اذا الوحوش‌ حشرت » " [١] مقصود و حوش و حیوانات باشد ) ، اینها به سوی‌ پروردگار باز می‌گردند ولی اینها زبده موجوداتند ، یعنی در آن پیوستگی ای‌ که میان نظام کلی عالم هست ، حرکات این نظام منتهی می‌شود به این‌ موجودات و اینها غایت خلقت و برای همیشه باقی هستند .
بنابر این ، بقاء و ابدیت انسان توجیه کننده خلقت انسان ، و خود انسان توجیه کننده خلقت سایر موجودات عالم است . پس هیچ چیز عبث‌ نیست ، چون هر چیزی برای یک حکمتی و فایده‌ای در نظر گرفته شده است و آخرین فایده‌ها و اثرها که سر به ابدیت و بقاء و همیشگی می‌زند انسان است‌ . حالا لازم نیست بگوییم

[١] تکویر / [٥]