معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٠

آنهایی هستند که گوی سعادت را به حد اعلی ربوده‌اند ، اصحاب یمین‌ متوسطین اهل سعادت و اصحاب الشمال اهل شقاوت هستند . به هر حال قرآن‌ این طور تقسیم بندی می‌کند .
اما مقربین در روح و ریحان و در یک راحت و آسایشی هستند . ریحان‌ کلمه‌ای است که در دنیا علامت یک دسته گلی است که بوی خوش بدهد اما از نظر اخروی حقیقت آن چیست ؟ بر ما مجهول است و تفسیر هم نمی‌شود کرد : روحی ، ریحانی ، جنت پر از نعمتی . اما اصحاب یمین ، تفسیرش را نمی‌گوید : درود از برای تو از ناحیه اصحاب یمین ، یعنی خاطرت جمع باشد ، وضع آنها هم خیلی خوب است ، مثل اینکه وقتی از شما می‌پرسند آقا پسرتان چطور است ؟ می‌خواهید بگویید خوش است ، می‌گویند به شما سلام‌ می‌رساند ، دست شما را می‌بوسد ، یعنی خوش است . " « فسلام لک من‌ اصحاب الیمین ٠ و اما ان کان من المکذبین الضالین »" . اینها را قدری‌ توضیح می‌دهد : " « فنزل من حمیم »" . آن پذیرایی موقت و مختصر مهمان‌ را می‌گویند " نزل " . مهمان که وارد می‌شود ، از او دو پذیرایی می‌کنند : ابتدا یک تنقلی ، چیزی و در عصر ما مثلا چای ، شیرینی ، میوه‌ای جلویش‌ می‌گذارند ولی غذایش که تغذی اساسی اوست ناهار و شامش هست . قرآن‌ می‌گوید : و اما اینها ابتدا یک نزلی ، یک پذیرایی مختصر و کوچکی از حمیم ( آب جوشان و داغ ) می‌شوند ، بعد هم " « و تصلیة جحیم »" رساندن‌ آنها به آتشها . " « ان هذا لهو حق الیقین ، فسبح باسم ربک العظیم »" [١] .
اینجا هم ما می‌بینیم در حالی که صحبت از جان کندن و جان رفتن است ، بلا فاصله می‌گوید : " فاما " . " ف " در لغت عرب برای ترکیب به‌ اتصال است ، یعنی " بلا فاصله " : بلا فاصله اگر از مقربین است چنین ، اگر از اصحاب یمین است چنان ، اگر از اصحاب شمال است چنان . پس ما از این آیه هم باز کاملا استنباط می‌کنیم که قبل از قیامت و بعد از مرگ‌ حیاتی وجود دارد .
آیه دیگر : " « یا ایتها النفس المطمئنة ٠ ارجعی الی ربک راضیة مرضیة ٠ فادخلی فی عبادی ٠ و ادخلی جنتی »" [٢] . حالت روح آرام و نفس آرام یافته را [ بیان می‌کند ] . به تعبیر قرآن انسان آرامش واقعی‌ را که دیگر هر گونه اضطراب و تزلزل از او گرفته شود ، تنها وقتی پیدا