آنچنان خراب می‌شود که دیگر درست شدنی نیست ، ماشینی است که یکدفعه‌ خراب می‌شو د که دیگر بکلی متلاشی می‌شود ، یا مثل یک مرکب طبیعی یا مرکب مصنوعی است که در یک لابراتوار یا در طبیعت تجزیه شود ، وقتی که‌ تجزیه شد ، آن هویت و شخصیت خودش را از دست داده ، دیگر الان آن [ مرکب ] با آن شخصیتی که بود نیست یا به تعبیر حکما فساد به مفهوم مصطلح‌ رخ داد و این مرکب فاسد شد . آیا ماهیت مرگ از نظر قرآن فساد و تباهی‌ است ، همچنانکه مسلم از نظر جسد فساد و تباهی است ، یا نه ، قرآن مردن‌ را چیز دیگری تفسیر می‌کند ؟ مجموعا آنچه که ما از آیات قرآن می‌فهمیم این است که مردن در منطق‌ قرآن تباهی نیست ، صرف خراب شدن نیست ، انهدام نیست ، بلکه مردن‌ انتقال است و آن که می‌میرد ، در همان آنی که می‌میرد ، در لحظه‌ای که‌ می‌میرد ، از اینجا منتقل می‌شود به جای دیگر و در جای دیگر زنده است ، هست و هست و هست تا روز قیامت که مسأله قبور و حشر جسمانی پیدا شود و بدنها از خاکها بیرون بیایند . قرآن البته کلمه عود ارواح بر اجساد را ندارد ، ولی در عین حال می‌گوید که مردم از قبرها زنده می‌شوند . در عین‌ حال قرآن خود مردن را می‌گوید که انتقال است ، جدایی است . البته این‌ چیزی که می‌گویم استنباط من است ، حالا من آیات را می‌خوانم ، ممکن است‌ استنباط شما طور دیگری باشد و خوشوقت می‌شوم نظر خودتان را بگویید .
آیات زیادی در این زمینه هست . بعضی از آیات آیاتی است که به طور عموم درباره مردن صحبت کرده ، بعضی به طور خصوص مثلا درباره سعدا خصوصا شهدا صحبت کرده و بعضی به طور خصوص درباره اشقیا صحبت کرده و بعضی‌ درباره همه ولی به نحو تقسیم بندی صحبت کرده است . از مجموع اینها این‌ طور استفاده می‌شود :

تعبیر قرآن درباره مرگ

آیات عموم که از آنها می‌شود تفسیر مرگ را از زبان قرآن دانست ، یکی‌ آن آیاتی است که از مرگ به " توفی " تعبیر می‌کند که این آیات زیاد است : « الذین تتوفیهم الملائکه ظالمی انفسهم »[١] .

[١] نحل / . ٢٨