معاد - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٧٠

ظرفیت بی‌نهایت دارد ولی ظرفیت بی‌نهایتش این است که کمال مطلق را در خودش جا بدهد ، نه این که بی‌نهایت آرزوهای متعدد ، بریده بریده داشته‌ باشد . به عبارت دیگر ، این ظرفیت بی‌نهایت آرزو که در انسان است‌ همانی است که قرآن به تعبیر دیگر گفته است : " « یا ایها الانسان انک‌ کادح الی ربک کدحا فملاقیه »" [١] .
در مسأله تنفر که انسان هر چه را که داشته باشد از آن تنفر پیدا می‌کند ، می‌دانید که یکی از ایرادهای خیلی مهمی به اصطلاح خودشان که بر بهشت‌ می‌گیرند این است که می‌گویند بهشت اگر همین طوری که قرآن می‌گوید حقیقت‌ داشته باشد ، جای خستگی آوری است ، چون انسان باید جایی باشد که یک‌ مقدار داشته باشد ، یک مقدار نداشته باشد و به دنبال آنچه که ندارد برود ، این جور است که آدم خوش است . یکدفعه انسان در یک محیطی قرار می‌گیرد که در آن محیط همه چیز را دارد . آنوقت تازه می‌شود مثل بچه‌های‌ اعیان و اشراف این دنیا که به قول روسو از همه مردم دیگر از لذت‌ محرومترند ، برای اینکه صبح می‌کند در حالی که تمام وسایل را برای خودش‌ فراهم می‌بیند ، چیزی که نداشته باشد و آرزویش را داشته باشد و بعد به آن‌ برسد و خوشحال بشود ندارد . آن بچه فقیر کفش ندارد ، پای لخت خیلی راه‌ رفته ، یک جفت کفش که پیدا می‌کند تا چند شبانه روز آنچنان غرق در وجود و شعف است که حد ندارد . اما آن بچه اشراف و بچه اعیانی که تا چشم باز کرده انواع کفشها را جلوی خودش دیده ، هیچ وقت این ناداری را احساس‌ نکرده است ، لذت کفش داشتن را هیچ وقت احساس نمی‌کند ، لذت لباس نو را احساس نمی‌کند ، لذت اتومبیل سواری ، هواپیما سواری را احساس نمی‌کند ، چون هر چه را که فکر کند از همان روز اول داشته است . این است که‌ زندگیهای اینها زندگیهای کسالت آور می‌شود . می‌گویند تازه بهشت می‌شود مثل زندگی اشراف زاده‌ها ، یک زندگی‌ای که از اولی که آدم پایش را آنجا می‌گذارد می‌بیند همه چیز [ فراهم است ] : " « فیها ما تشتهیه الانفس و تلذ الاعین »" [٢] آنجا هر چه که نفوس بخواهد و هر چه که چشم لذت‌ ببرد وجود دارد ، تازه می‌شود زندگی خستگی آور .
جوابش این است که اگر آنچه که در بهشت هست از نوع آن چیزهایی است‌ که