٤٧١١.امام صادق عليه السلام : خدا عز و جل هماره پروردگار ماست ... و شنوايى ، ذات اوست ، [ حتّى ]هنگامى كه هيچ شنيده اى نبود ... . پس آن گاه كه اشيا را پديد آورْد و دانسته اى به وجود آمد، دانش بر دانسته واقع شد ... و شنوايى بر شنيده.

٤٧١٢.امام صادق عليه السلام ـ در دعا ـ: اى بلند پايه ، اى سترگ، اى رحمتگر ، اى مهربان، اى شنونده دعاها، اى بخشنده نيكى ها! بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرست.

٤٧١٣.امام كاظم عليه السلام ـ در دعا ـ: خداوندا! ... تو ... شنوايى هستى كه ترديد نمى كند.

٤٧١٤.امام كاظم عليه السلام ـ در دعا ـ: اى پيش گيرنده بر هر از دست شدگى، [١] اى شنونده هر آواى نيرومند (بلند) يا نهان، اى زنده كننده جان ها پس از مرگ! تاريكى هاى بسيار تار ، تو را فرو نمى پوشاند و زبان هاى گوناگون ، بر تو مشتبه نمى گردد و چيزى تو را از چيزى باز نمى دارد، اى آن كه دعاى دعا كننده اى كه او را از زمين مى خوانَد ، از دعاى دعا گويى كه او را از آسمان فرا مى خواند، باز نمى دارد، اى آن كه او را نزد هر چيزى از آفريدگانش، شنوايى اى شنونده و بينشى نافذ است!

٤٧١٥.امام رضا عليه السلام : خداوندا! من از تو درخواست مى كنم، اى شنونده هر آوا ، و اى آفريننده جان ها پس از مرگ ، و اى آن كه تاريكى ها او را فرو نمى پوشانند و آواها بر او مشتبه نمى گردد و نيازها او را به خطا در نمى افكنند.

[١] يعنى : هيچ چيز ، از دسترس او بيرون نمى رود.