تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٧ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤١٨

شرك از پندار تا وهم‌

رهنمودهايى از آيات

پى آمد خوف از جبت و طاغوت شرك به خداست. در اين آيات خداى تعالى بندگانش را به حقيقت شرك كه چيزى جز گمان و وهم نيست آگاه مى‌كند.

در حالى كه اللَّه يكتاست و مالك همه زمين و آسمانهاست. يعنى مالك همه معبودانى هم كه غير از اللَّه هستند.

نظامات و سازمانهاى زندگى كه زندگان را براى زيستن مدد مى‌رساند نيز از خداست. او كسى است كه شب تاريك را براى آراميدن قرار داد و روز روشن را براى كار و تلاش. اينها خود آياتى است براى كسانى كه گوشهاى شنوا دارند.

زمين با همه پهناورى خاضع فرمان خداست نه اين كه ابزار دست او باشد زيرا خدا بى‌نياز است از مساعد و معاون. هر كه چنين گويد سخن از جهل خويش گفته است.

آنان كه بر خدا دروغ مى‌بندند و شريكانى براى خدا مى‌پندارند و آنان را مى‌خوانند يا براى او فرزندانى قايل مى‌شوند رستگار نمى‌شوند و به سعادت نمى‌رسند.

درست است كه در اين دنيا اندكى متمتّع مى‌شوند ولى از آن پس جز عذاب آتش نخواهند چشيد، زيرا كفر به خدا موجب عذاب است.