تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٠ - آمدن رسول و شرط تعيين وقت

/ ٣٩٦

هر امّتى را سررسيدى است‌

رهنمودهايى از آيات

در آيات پيش سخن از جزاى اعمال بود و اين كه هر كس خود مسئول هدايت خويش است و پايان ضلالت زيانكارى بزرگ است كه نصيب كسانى است كه آيات خدا را دروغ مى‌شمردند و به قيامت اعتقاد نداشتند. چون روز حشر فرا رسد در آن روز وحشتناك مردم يكديگر را مى‌شناسند و مى‌پندارند كه زمان بس اندكى در دنيا زيسته‌اند و ديگر به آن نمى‌پردازند كه رسول به آنان در دنيا وعده عذاب داده و اكنون آن عذاب را در مقابل خود مى‌نگرند يا با آن كه خداوند پيامبر را مى‌ميرانيد ولى آنان نيز به نزد پروردگارشان باز گشتند تا خدا كه به همه اعمال آنها آگاه است از آنان بازخواست كند.

مردم از خدا مى‌خواهند كه در آمدن عذاب شتاب كند و مى‌پرسند پس اين عذاب چه وقت خواهد آمد. خداى تعالى پاسخ مى‌دهد كه هر كس و هر چيز را زمانى معين است و از آنچه مقرر شده پيش نمى‌افتند/ ٣٩٧ ولى چون زمان فرا رسد چه شب باشد و چه روز آيا مى‌توانند بر آن پيشى گيرند يا بشر مى‌تواند آن را پيش اندازد؟ آيا اين شتاب در پيش افتادن آيا خواستار شدن پاداش دردناك خود نيست.

شرح آيات

آمدن رسول و شرط تعيين وقت‌

[٤٧] پيش از آن كه خدا حجت خود را بر مردم تمام كند آنان را بازخواست نخواهد كرد، زيرا خداوند براى هر امتى رسولى مى‌فرستد و برايشان‌