تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٥ - به سوى سراى سلامت

مى‌خورند و چه آنها كه چارپايان مى‌چرند.» يعنى به سبب آب روييدنى‌هاى زمين با يكديگر بياميزند و چيزى نتيجه دهد كه خوراك آدميان باشد و چيزى كه حيوانات از آن استفاده كنند.

حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ‌ چون زمين پيرايه خويش بر گرفت و آراسته شد.» مراد از پيرايه منافعى است كه از زمين حاصل مى‌شود و مراد از آراستگى، لطف و صفا و خرمى و طراوت آن است.

وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ‌ و مردمش پنداشتند كه خود قادر بر آن بوده‌اند، فرمان ما شب هنگام يا به روز در رسد و چنان از بيخش بر كنيم كه گويى ديروز در آن مكان هيچ چيز نبوده است. آيات را براى مردمى كه مى‌انديشند اين چنين تفصيل مى‌دهيم.» پس آيات الهى خواه آنها كه انسان بر پرده طبيعت مى‌بيند يا آنها كه از زبان رسول مى‌شنود براى كسانى كه درباره آنها تفكر كنند آياتى روشن و آشكارند.

به سوى سراى سلامت‌

[٢٥] زندگى بدينسان در گردش است و از حالى به حالى مى‌گردد تا آن صاعقه پايانى در رسد. خدا بندگانش را به سراى سلامت مى‌خواند كه در آنجا آزار و آسيبى نيست. اين راه راه راست هدايت است كه چون آن را بپيمايند به اهداف نيك مى‌رسند.

/ ٣٦٥ وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى‌ دارِ السَّلامِ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌ خداوند به سراى سلامت فرا مى‌خواند و هر كه را بخواهد به راه راست هدايت مى‌كند.» [٢٦] اين سراى سلامت كه پس از پيمودن راه راست هدايت بدان مى‌رسيم‌