تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٤ - سوره يونس(١٠) آيات ١١ تا ١٤

بهره‌مندى مؤمنان‌

[١٠] هر چه در بهشت هست نمونه كوچكى از آن در اين دنيا هست و مؤمن پيش از مرگ خود از آن متمتع مى‌شود. چيزهايى كه مؤمنان در آن جهان از آن تمتع مى‌يابند عبارتند از

الف: آنها خدا را تسبيح مى‌گويند و چون جمالى و قدرت و نظامى ببينند آن را به خاستگاه واقعى آن يعنى به جمال حق و قدرت او و حكمت او نسبت مى‌دهند، و هر گاه ضعف و ناتوانى احساس كنند مى‌دانند كه آفريدگار از آن منزه است و آن ضعف را او به قوت بدل خواهد كرد. از اين رو همواره در سلامت و صفا حركت مى‌كنند از اين رو

دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَ‌ در آنجا دعايشان اين است كه بار خدايا تو منزهى.» ب: روابط ميانشان روابطى دوستانه است

وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ‌ و به هنگام درود سلام مى‌گويند.» ج: رابطه آنها با اشياء هم حسنه است و پيوسته از آن نعمت كه خدا به آنان ارزانى داشته است راضى هستند.

وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌ و پايان دعايشان اين است: سپاس خداى را، آن پروردگار جهانيان.»

[سوره يونس (١٠): آيات ١١ تا ١٤]

وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ (١١) وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى‌ ضُرٍّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (١٢) وَ لَقَدْ أَهْلَكْنَا الْقُرُونَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ وَ ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا كَذلِكَ نَجْزِي الْقَوْمَ الْمُجْرِمِينَ (١٣) ثُمَّ جَعَلْناكُمْ خَلائِفَ فِي الْأَرْضِ مِنْ بَعْدِهِمْ لِنَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ (١٤)

/ ٣٣٩