تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٩ - هر كس مردم را همان گونه كه خود هست مىپندارد

كه در آن سوى هر عمل صالح بايد سودى مادى خفته باشد و از اين روست كه بر كسانى كه اعمال خير را از روى صفاى نيت و صدق عقيدت و بى هيچ چشمداشتى جز خشنودى خدا انجام مى‌دهند عيب مى‌گيرند.

الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقاتِ‌ كسانى كه به استهزاء مى‌گيرند مؤمنانى را كه به رغبت صدقه مى‌دهند.» يعنى ايشان را به رياكارى متهم مى‌سازند و مؤمنان فقير را هم به سبب آن كه توان آن را ندارند كه انفاقهاى كرامند كنند به ريشخند مى‌گيرند.

وَ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ‌ و كسانى را هم كه بيش از استطاعت خويش چيزى نمى‌يابند عيب مى‌گيرند و مسخره‌شان مى‌كنند.»/ ٢٣٦ زيرا اينان مردمى تنگدست و فقيراند و جز نيروى بدن و دست رنجى كه از كار حاصل مى‌كنند چيز ديگرى ندارند. اين گروه اگر يك روز كار نكنند گرسنه خواهند ماند. اينان را منافقان مسخره مى‌كنند كه چرا در زمره طبقات مرفه نيستند.

سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌ خدا مسخره‌شان كرد و ايشان را عذابى دردآور است.» مسخره منافقان جز باد هوا نيست و بر ماست كه در برابر سخنان واهى آنان واپس ننشينيم و اعتماد به نفس خويش را از دست ندهيم، و نيز مؤمنان نبايد به سخن منافقان گوش فرا دهند و از انفاق در راه خدا هر چند هم ناچيز بود خوددارى ورزند. ناظر به همين امر است پاسخى كه رسول اللَّه به مردى كه درباره برترين صدقات از او سؤال كرد داد كه: «برترين صدقات صدقه‌اى است كه بينوايى از دست رنج خود مى‌پردازد». [٨]