تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤١ - پردازشهاى عملى احبار و رهبان

فرستاد، با دينى درست و بر حق تا او را بر همه دينها پيروز گرداند، هر چند مشركان را خوش نيايد.» يعنى مشركان با آن مخالف باشند.

پردازشهاى عملى احبار و رهبان‌

[٣٤] چرا بايد انسان سخن طبيب و مهندس و كارشناس نظامى را بشنود و اوامر و دستورهاى آنان را بدون تحقيق يا بحث بشنود ولى جايز نيست كه از حبر و راهب مطلقا پيروى كند؟

براى پاسخ به اين سؤال كه يهود و نصارا هم آن را مطرح مى‌كردند، به قرآن مراجعه مى‌كنيم و مى‌گوييم كه مراجعه به هر كارشناس و خبيرى نيازمند دو امر است

اول: اعتماد و اعتقاد به اين كه او واقعا صاحب علم و اطلاع در موضوع مورد نظر است. بنا بر اين هيچ گاه به پزشكى كه علم او در پزشكى مورد ترديد است مراجعه نمى‌كنيم.

دوم: بايد به امانت او اعتماد داشته باشيم، به اين معنى كه خيانت نمى‌كند. مثلا رئيس يك دولت هرگز طبيبى را كه از جناح مخالف است برنمى‌گزيند و فرمانده لشكر به راهنماييهاى افسرى كه در دوستى او شك دارد گوش نمى‌سپارد.

پس هر چه موضوع مهمتر باشد نياز به اعتماد بيشتر داريم. ولى گاه بشر به اهميت قضيه آگاه نيست مثلا به يك خبره مراجعه مى‌كند/ ١٦٤ بدون آن كه به او اعتماد كافى باشد همانگونه كه يهود چنين بودند.

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الْأَحْبارِ وَ الرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النَّاسِ بِالْباطِلِ‌ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! بسيارى از حبرها و راهبان اموال مردم را به ناشايست مى‌خورند.» خوردن مال كسى را بدون اين كه حقى در آن داشته باشد، ساده‌ترين عمل‌