بسر مردى از قريش را به تباله فرستاد، در آنجا شمارى از شيعيان على (ع) بودند بسر فرمان داد كه همه را بكشد و اموالشان تاراج كند. بعضى در اين مورد با او سخن گفتند و گفتند كه اينان قوم تواند، دست از ايشان بدار تا مگر از بسر نامه امان بياوريم. منيع باهلى راهى طائف شد و نزد بسر شفاعت كرد. جماعتى از مردم طائف را هم واداشت تا در اين باب با او سخن گفتند و نامه آزادى ايشان طلب كردند. بسر پذيرفت. ولى در نوشتن نامه مماطله مى‌كرد به اين خيال كه آنها كشته شوند و نامه وقتى برسد كه آنها سر باخته باشند. عاقبت نامه امان نوشت و به منيع باهلى داد. منيع به خانه آمد. او در خانه يكى از مردم طائف فرود آمده بود و باروبنه‌اش در نزد او بود. قضا را زن در خانه نبود، منيع هم رداى خويش بر پشت اشترش افكند و بر آن سوار شد و روز جمعه و شب شنبه را همچنان به تاخت بيامد و هيچ نياسود تا نيمروز به تباله رسيد. نامه بسر دير رسيده بود و آن مردم را براى كشتن آورده بودند. يكى را پيش آوردند و مردى از شاميان شمشير او زد ولى شمشيرش بشكست. شاميان گفتند كه شمشيرهاى خود با آفتاب گرم كنيد تا نرم شود. پس شمشيرهاى خود در برابر آفتاب به جنبش آوردند و منيع برق شمشيرها را بديد و جامه خود در هوا تكان داد. قوم گفتند: درنگ كنيد كه اين سوار خبرى مى‌آورد. صبر كردند تا برسيد. منيع بود. از اشتر فرو جست و نامه به آنها داد. مردى كه براى كشتن پيش آورده بودند و بر او شمشير زده و شمشير شكسته بود برادر او بود. فرمان شد كه همه آزاد شوند.

سنان بن ابى سنان [٩٦] گويد: چون مردم مكه را از كارهاى بسر خبر رسيد بترسيدند و از شهر گريختند پسران عبيد اللّه بن عباس- سليمان و داود- نيز از شهر بيرون آمدند. مادر اين دو ام حكيم جويريه دخت خالد بن قارظ كنانى بود. از خليفان بنى زهره، اين دو با مردم مكه مى‌رفتند و در نزديكى چاه ميمون آن دو را گم كردند. ميمون حضرمى صاحب اين چاه برادر علاء بن حضرمى بود. قضا را به دست بسر گرفتار آمدند و بسر هر دو را سر بريد و مادرشان در مرثيه آن دو چنين مى‌گفت:

ها من احسّ بابنيّ اللّذين هما

هان، چه كسى خبر دارد از آن دو پسر

كالدرتين تشظّى عنهما الصدف‌

من، كه چون دو مرواريدند از صدف جدا مانده‌

ها من احس بنبىّ الذين هما

هان چه كسى خبر دارد از آن دو پسر من‌

سمعى و قلبى و قلبى اليوم مختطف‌

كه همانند گوش من و دل من بودند، دل‌

ها من احسّ نيّتى الذين هما

از كف ربوده من. هان چه كسى خبر دارد

مفح العظام فمخّى اليوم مزدهف‌

از دو پسر من كه مغز استخوان من بودند مغز از هم پاشيده استخوان من.

چون بسر به طائف در آمد و مغيره با او سخن گفت، در پاسخ او گفت: با من به راستى سخن گفتى و نيكخواهى نمودى. بسر شب را در آنجا به سر آورد و بامداد بيرون آمد. مغيره ساعتى‌