الغارات - تلخیص و ترجمه عبدالمحمد آیتی - الصفحة ١٤٢ - بخش دوّم خبر عبد اللّه بن عامر حضرمى در بصره

گفتند تا آنجا كه با يكديگر خصومت آغاز نهاديم و كارمان به ستم و تجاوز كشيد و با هم در آويختيم. به خدا سوگند از وبال عظيم اين فتنه هنوز هم نرسته‌ايم. اكنون همگان بر بيعت اين بنده صالح خداوند على (ع)، همدست و همداستانيم. على خطاها و لغزشهاى ما را بخشيده است و بديهايمان را عفو كرده و از ما- چه آنان كه حاضر بوده‌اند و چه غايب- بيعت گرفته حالا شما چه مى‌گوييد؟ مى‌گوييد كه بار ديگر شمشيرها از نيامها بر كشيم و بر سر يكديگر زنيم تا معاويه بر اورنگ امارت نشيند و تو بر مسند وزارت او تكيه زنى. و پيمانى را كه با على (ع) بسته‌ايم بشكنيم؟ به خدا سوگند يك روز از روزهاى عمر على (ع) كه با رسول اللّه سپرى شده از كارهاى معاويه و خاندان معاويه تا دنيا دنياست بهتر است.

در اين حال عبد اللّه بن خازم سلمى [٦] بر خاست و خطاب به ضحاك گفت: خاموش باش تو شايسته آن نيستى كه در كار همگان سخن گويى. آن‌گاه روى به حضرمى كرد و گفت:

«ما دوست تو و ياران تو هستيم. سخن همان است كه تو گفتى. معنى سخنت را دريافتيم.

ما را به هر كار كه خواهى فراخوان.»

ضحاك بن عبد اللّه به اين خازم گفت:

«اى فرزند كنيزك سياه، به خدا سوگند كسى كه تو ياريش كنى پيروز نخواهد شد و آنكه تو او را فروگذارى به خوارى نخواهد افتاد.» پس زبان به ناسزا گشودند.

ضحاك بن عبد اللّه همان است كه مى‌گويد:

و همو در باب فرزندان عباس بن عبد المطلب گويد:

عبد الرحمن بن عمير بن عثمان قرشىّ تيمى [٧] بر پاى خاست و گفت:

اى بندگان خدا ما شما را به اختلاف و تفرقه نمى‌خوانيم و نمى‌خواهيم كه با يكديگر پيكار كنيد يا زبان به دشنام هم گشاييد. بلكه شما را به اتحاد و همداستانى مى‌خوانيم. برادرانتان را كه همرأى و هم عقيدت شما هستند يارى كنيد تا از پراكندگى به اجتماع بازآييد و با يكديگر