زنهار، اى بنده خدا، از خدا بترس و دنيايت را بر آخرتت ترجيح منه. از آنچه تو را امين آن گردانيده‌ام نيك نگهبانى كن و حق خدا را رعايت نماى تا به محل «بنى فلان» رسى بر آستانه ايشان فرود آى و به خانه‌هايشان داخل مشو، سپس با آرامش و وقار به نزد آنان رو، چون به ميانشان رسيدى بر آنان سلام كن و چون درود گويى درودى به كمال گوى. آنگاه بگوى كه اى بندگان خدا، ولىّ خدا مرا نزد شما فرستاده تا حق خدا را از شما بستانم. آيا در اموال شما چيزى از حق خدا هست كه آن را به ولى او ادا كنيد؟ اگر يكى از آنان گفت: نه، از او مطالبه مكن و اگر كسى گفت: آرى، همراه او برو بدون آنكه بترسانيش و او را وعده‌هاى نيكو ده تا بر سر اموالش رسد. و نبايد كه بى‌اذن او در آن دخالت كنى زيرا بيشتر آن مال از آن اوست. و بگو: اى بنده خدا، مرا اجازت مى‌دهى كه در اين اموال دخالت كنم؟ اگر گفت: بلى. دخالت كن، اما نه بسان كسى كه بر آن مال چيره شده و نه به عنف و شدت. پس آن مال به دو بخش كن و از او بخواه كه هر بخش را كه مى‌خواهد اختيار كند. مبادا در آنچه اختيار كرده بر او اعتراض كنى. باقى را نيز دو بخش كن و پيوسته چنين كنى تا آنچه حق خدا از مال اوست باقى بماند و تو آن را برگير. اگر نپذيرفت و خواست كه بار ديگر تقسيم كنى، قبول كن و همه را مخلوط كن و آنچه به پايان رسانيده بودى از سر گير. تا حق خدا را از مال او جدا كنى. سپس آن مال به دست مردى نيكخواه و مسلمان و مشفق و امين بسپار كه به ذره‌اى از آن تجاوز نورزد. آنگاه هر چه از هر جاى گرد آورده‌اى براى ما بفرست تا در جايى كه خدا فرمان داده صرفش كنيم.

به رسولى كه از طرف تو آن مال را براى ما مى‌آورد، سفارش كن كه ميان ماده شتر و كرّه‌اش حايل نشود و آنها را از هم جدا نكند و همه شير مادر را ندوشد آن سان كه به كرّه زيان برسد. و آن قدر بر يكى از شتران سوار نشود كه خسته‌اش كند، بايد ميان آنها عدالت ورزد و به هر آب كه مى‌گذرد آبشان دهد و در ساعاتى كه بايد بيارامند آنها را از علفزارها به ميان جاده‌ها نكشاند و با آنها به مدارا رفتار كند تا نزد ما آيند- به اذن خدا- فربه، نه خسته و كوفته. تا ما آنها را به روش كتاب خدا و سنت پيامبرش تقسيم كنيم. اين كار اجر تو را بزرگتر گرداند و رستگارى تو را نزديكتر دارد.

خداوند در آن شتران و در تو نظر مى‌كند و كوشش و نيكخواهى تو را در حق كسى كه تو را فرستاده و تو براى بر آوردن نياز او رفته‌اى مى‌نگرد. رسول اللّه (ص) گفت: «خداوند هيچ دوستدارى را كه خويشتن را به فرمانبردارى و نيكخواهى در راه اوامر امامش به رنج مى‌اندازد نبيند، مگر آنكه در جهان برين با ما همنشينش مى‌گرداند.»