ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ١٤٧ - معناى اينكه فرمود مشركين جز خدا آلههاى گرفتند تا براى آنان عزت باشند

روزى كه پرهيزكاران را محشور كنيم كه به پيشگاه خداى رحمان وارد شوند (٨٥).

و گنه‌كاران را تشنه به سوى جهنم برانيم (٨٦).

شفاعتى ندارند مگر اينكه از خداى رحمان پيمانى گرفته باشند (٨٧).

گويند خدا فرزندى (براى خود) برگزيده است (٨٨).

حقا چيزى زشت و بد آورده‌ايد (٨٩).

چيزى كه نزديك است آسمانها از هول آن متلاشى گردد و زمين بشكافد و كوه‌ها در هم شكسته، فرو افتد (٩٠).

از آن رو كه براى خداى رحمان فرزندى ادعاء كرده‌اند (٩١).

سزاوار نيست كه خداى رحمان فرزندى برگزيند (٩٢).

در آسمان‌ها و زمين هيچ كس نيست مگر آنكه با بندگى به سوى خدا آمدنى است (٩٣).

خدا همه را احصاء كرده و شمارشان كرده است، آنهم شماره كردنى كامل (٩٤).

و همگيشان روز قيامت تنها به پيشگاه خدا وارد شوند (٩٥).

كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند خداى رحمان براى آنها محبتى قرار خواهد داد (٩٦).

بيان آيات‌

اين آيات، فصل سوم از اعتقادات كفار را نقل مى‌كند، و آن عبارت است از شرك به خدا با برگزيدن خدايانى ديگر، و اينكه گفته‌اند: خدا فرزند گرفته و پاسخ از آنها.

[معناى اينكه فرمود: مشركين جز خدا آلهه‌اى گرفتند تا براى آنان عزت باشند ]

(وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا).

منظور از اين آلهه، ملائكه و جن و مقدسين از انسانها و جباران از ملوك است، چون بيشتر مشركين براى ملوك قداستى آسمانى قائل بودند.

و معناى اينكه فرمود تا عزت آنان باشند، اين است كه تا شفيع آنان باشند و به درگاه خدا نزديكشان كنند، و در نتيجه به عزت دنيا برسند، و اين عزت ايشان را به سوى خيرات كشانده و از شر دور بدارد. و بعضى‌[١] از مفسرين كه منظور از عزت را شفاعت در آخرت براى ايشان دانسته، از اين مطلب غفلت كرده كه مشركين قائل به قيامت و زندگى ديگر نبودند.

[١] كشاف، ج ٣، ص ٤١.