ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٩٧ - بحث روايتى(رواياتى در ذيل آيات گذشته مربوط به قذف به حق بر باطل، وصف ملائكه، استدلال بر نفى آلهه و )

در تفسير نور الثقلين از حضرت رضا (ع) روايت آورده كه فرمود: خداى تبارك و تعالى فرمود: اى فرزند آدم به مشيت من پديد آمدى كه اينكه خودت هم داراى خواست و مشيت شدى و با قوت من است كه فرايض مرا ادا مى‌كنى و اگر نيروى معصيت دارى آن را نيز با نعمت من يافته‌اى، چون اين من بودم كه تو را شنوا و بينا و توانا كردم آنچه از خوبيها به تو برسد از خدا است و آنچه از بديها به تو برسد از خود تو است چون من از خود تو به حسنات و خوبيهايت سزاوارترم هم چنان كه تو به بديهايت از من اولايى چرا چون من از آنچه مى‌كنم بازخواست نمى‌شوم، ولى خلق من بازخواست مى‌شوند[١].

و در مجمع البيان در ذيل جمله (هذا ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ وَ ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي‌) از امام صادق (ع) حديث آورده كه فرمود:(ذِكْرُ مَنْ مَعِيَ) يعنى ذكر عصرى كه در آن زندگى مى‌كنم، كه در اين عصر چه حوادثى رخ خواهد داد، و(ذِكْرُ مَنْ قَبْلِي)، يعنى آنچه در اعصار گذشته رخ داده‌[٢].

و در كتاب عيون، به سند خود، از حسين بن خالد، از على بن موسى الرضا، از پدرش، از پدرانش، از امير المؤمنين (ع) روايت آمده كه فرمود: رسول خدا ٦ فرمود: كسى كه به حوض من ايمان نياورد خدا او را به كنار آن نياورد، و از آن بهره‌مندش نكند، و كسى كه به شفاعت من ايمان نداشته باشد خداوند شفاعتم را نصيبش نفرمايد، آن گاه فرمود: شفاعت من براى گنهكاران از امت من است، كه گناهان كبيره مرتكب شده‌اند، و اما محسنون و نيكوكاران احتياجى به آن پيدا نمى‌كنند.

حسين بن خالد مى‌گويد، به حضرت رضا (ع) عرضه داشتم: يا بن رسول اللَّه پس معناى اين كلام خدا كه فرموده:(وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌) چيست؟ فرمود: يعنى كسانى كه خدا دين آنان را پسنديده باشد[٣].

و در الدر المنثور است كه حاكم، (وى حديث را صحيح دانسته)، و بيهقى در كتاب البعث از جابر روايت كرده‌اند كه گفت: رسول خدا ٦ اين آيه را تلاوت كرد:(وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌) و سپس فرمود: شفاعت من براى اهل كبائر از امتم است‌[٤].

[١] نور الثقلين، ج ٣، ص ٤١٩.

[٢] مجمع البيان، ج ٧، ص ٤٤.

[٣] عيون اخبار الرضا، ج ١، ص ١٣٦ ط تهران.

[٤] الدر المنثور، ج ٤، ص ٣١٧.