و نيز در همان كتاب در ذيل آيه‌(قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا) نقل كرده كه بعضى گفته‌اند: جبرئيل با پاى خود به زمين زد، آبى گوارا پيدا شد، بعضى ديگر گفته‌اند. بلكه عيسى وقتى با پاى خود به زمين زد آبى جوشيد و جارى گرديد، و اين معنا از امام ابى جعفر (ع) نيز روايت شده‌[٢].

و در الدر المنثور است كه طبرانى در كتاب صغير و ابن مردويه از براء بن عازب از رسول خدا ٦ روايت كرده‌اند كه در معناى كلمه سريا در جمله‌(قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا) فرموده: يعنى نهرى‌[٣].

مؤلف: و در روايتى ديگر در همان كتاب از ابن عمر از آن جناب آمده كه آن نهرى بوده كه خدا براى مريم بيرون كرد تا از آن بياشامد[٤].

و در كتاب خصال از على (ع) روايت كرده كه در ضمن چهار صد بند فرمود: هيچ غذا و دوائى زن حامله نمى‌خورد كه بهتر از خرماى تازه باشد، و لذا است كه خداى تعالى به مريم فرمود:(وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيًّا فَكُلِي وَ اشْرَبِي وَ قَرِّي عَيْناً)[٥].

مؤلف: اين معنا به طرق اهل سنت در رواياتى چند از رسول خدا ٦ و از طرق شيعه از امام باقر (ع) روايت شده‌[٦].

و در كافى به سند خود از جراح مدائنى از امام صادق (ع) آورده كه فرمود:

روزه تنها خوددارى از خوردن و آشاميدن نيست، آن گاه فرمود: مريم گفت‌(إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً) و مقصودش از روزه، روزه سكوت بود، و در نسخه ديگر حديث فرمود: مقصودش از روزه، سكوت بود، پس شما نيز هر وقت روزه مى‌گيريد مواظب زبان خود باشد و چشم خويش بر بنديد و نزاع مكنيد و به يكديگر حسد مورزيد ...[٧].

و در كتاب سعد السعود ابن طاووس از كتاب عبد الرحمن بن محمد ازدى نقل كرده كه گفت: سماك بن حرب از مغيرة بن شعبه برايم حديث كرد كه رسول خدا ٦

[١] ( ١، ٢) مجمع البيان، ج ٣، ص ٥١١.

[٢] ( ١، ٢) مجمع البيان، ج ٣، ص ٥١١.

[٣] ( ٣، ٤) الدر المنثور، ج ٤، ص ٢٦٨.

[٤] ( ٣، ٤) الدر المنثور، ج ٤، ص ٢٦٨.

[٥] خصال، ج ٢، ص ٦٣٧.

[٦] الدر المنثور، ج ٤، ص ٢٦٩ و مجمع البيان، ج ٣، ص ٥١١.

[٧] فروع كافى، ج ٤، ص ٧٨، ح ٣.