ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٩١ - بيان آيات

(كتابى) هم داده‌ايم (٩٩).

هر كس از آن روى بگرداند روز رستاخيز بار گناهى مى‌برد (١٠٠).

در گناهشان جاودانند و بارشان روز رستاخيز چه بد است (١٠١).

روزى كه در صور دميده شود و در آن روز گناهكاران را كور محشور كنيم (١٠٢).

كه آهسته با همديگر گويند بيش از ده روز مكث نكرديم (١٠٣).

بهتر مى‌دانيم كه چه مى‌گويند آن دم كه از همه بهترشان مى‌گويند: بيش از يك روز بسر نبرده‌ايد (١٠٤).

ترا از كوه‌ها پرسند بگو پروردگارم آن را پراكنده كند آن چنان كه جز خودش كس نمى‌داند (١٠٥).

و زمين را پهن نموده همواره واگذارد (١٠٦).

كه در آن برجستگى و انحرافى نبينى (١٠٧).

آن روز صدا زن (حشر) را كه هيچ كجى و اعوجاجى در كارش نيست پيروى مى‌كنند، و همه صداها به احترام خداى رحمان بيفتد و جز صدايى آهسته چيزى نمى‌شنوى (١٠٨).

در آن روز شفاعت سودى ندارد مگر از كسى كه خداى رحمان اجازه شفاعتش داده باشد و سخن او را در شفاعت بپسندد (١٠٩).

خدا آنچه قبلا فرستاده‌اند و آنچه (از آثار) كه دنبال خود آنان مى‌رسد مى‌داند و اما ايشان احاطه علمى به او ندارند (١١٠).

و چهره‌ها در مقابل خداى زنده و قيوم متواضع شود و هر كس وزر ستمى به دوش دارد نوميد گردد (١١١).

و هر كس كارهاى شايسته و ايمان داشته باشد از ستم كشيدن و زبون شدن نترسد (١١٢).

آرى اين چنين ما آن را (كتاب خود را) قرآنى عربى نازل كرديم و در آن بيم دادن‌هاى گوناگون آورديم تا شايد بترسند و تذكرى برايشان حاصل شود (١١٣).

پس بلند مرتبه است خداوندى كه سلطان حق است، و تو قرآن را پيش از آنكه وحى آن به تو اعلام شود به شتاب مخوان و بگو پروردگارا مرا دانش بيفزاى (١١٤).

بيان آيات‌

اين آيات در دنباله داستان موسى (ع) قرار دارد كه به منظور انذار مردم، ايشان را با ياد آورى هولهاى روز قيامت تهديد مى‌كند.